บทที่ 299: นี่ต่างหากคือของวิเศษ

ตอนกลางคืน ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียน ที่นี่ได้เตรียมห้องไว้ให้หลี่เค่อแล้ว หลังจากที่ได้กินอาหารเย็นเสร็จแล้ว หลี่เค่อก็นอนอยู่บนเก้าอี้เอนของตนเอง ถอนหายใจอย่างสบายใจ

ไม่เช่นนั้นจะมีคำพูดที่ดีๆ ได้อย่างไรเล่า? รังทองรังเงินก็ไม่เท่ารังหมาของตนเอง อยู่บ้านตนเองก็สบายดีนะ

พอกลับมาถึงบ้านก็มีความรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก

“เตี้ยนเซี่ย น้ำหนักเป็นอย่างไรบ้างเพคะ?” หลี่ฉางเกลากล่าวเสียงเบา ตอนนี้คนที่นวดให้หลี่เค่อไม่ใช่หยางอันหนิงแล้ว แต่กลับเปลี่ยนเป็นหลี่ฉางเกอ พูดไปแล้ว หลี่เค่อก็เพิ่งจะรู้ว่า น้องสาวคนนี้ถึงกับยังรู้จักการนวดแผนจีนอีกด้วย เป็นประเภทที่เรียนมาอย่างเป็นระบบจริงๆ

นี่มันเป็นของดีนะ ชาติที่แล้วไปโรงพยาบาลสิบกว่านาทีก็ต้องใช้เงินกว่าสองร้อยแล้ว