บทที่ 303: ซานหลางช่างมีลูกเล่นแพรวพราวยิ่งนัก

หลังจากที่เข้าสู่จวนฉินหวางแล้ว หลี่เฉิงเฉียนก็ได้เรียกให้องครักษ์หยุดโดยตรง ให้พวกเขาหยุดอยู่ที่ลานฝึกของจวนฉินหวาง ส่วนตนเองก็เพียงแค่ให้องครักษ์สองสามนายของหลี่เค่อนำรถม้าของเขาเดินเข้าไปข้างใน

หลี่เฉิงเฉียนและซูเฟยสองคนต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจมองดูทิวทัศน์สองข้างทาง พวกเขาคนหนึ่งเป็นรัชทายาท คนหนึ่งเป็นพระชายาเอก ไม่ว่าจะเป็นตำหนักบูรพาหรือวังหลวงก็ล้วนเคยเห็นมาแล้ว แต่พูดตามตรง... รูปแบบสถาปัตยกรรมของจวนฉินหวางของหลี่เค่อนี้ กับที่พวกเขาคิดไว้แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ก่อนอื่น สองข้างของถนนที่ราบเรียบกว้างขวางนี้ คือต้นเมเปิิ้ลหอมสองแถว ต้นเมเปิ้ลหอมอาจกล่าวได้ว่าทั้งตัวล้วนเป็นสมบัติ ยางไม้ ผล ราก ใบ และเปลือกของมันล้วนสามารถใช้เป็นยาได้ และยางไม้ที่ขับออกมายังจะส่งกลิ่นหอม สามารถนำมาสกัดเป็นเครื่องเทศ น้ำหอมได้ และต้นเมเปิิ้ลหอมยังสามารถกลายเป็นวัสดุย้อมสีชั้นดีได้อีกด้วย

ขณะเดียวกันต้นเมเปิ้ลหอมเองก็ยังสามารถมีบทบาทสำคัญในการปรับปรุงความอุดมสมบูรณ์ของดินได้

นอกเหนือจากนั้น ริมถนนยังได้ใช้ไม้สร้างเป็นม้านั่งยาวทีละแถวๆ วางไว้ใต้ต้นไม้ ในอนาคตเมื่อต้นเมเปิ้ลหอมโตขึ้น ก็สามารถใช้ในการพักร้อนได้