บทที่ 306: ท่านพี่กับเสด็จพ่อนี่ช่างเล่นกันเก่งจริงนะ

หลี่เค่อถูกสายตาแปลกๆ ของหลี่เฉิงเฉียนมองจนรู้สึกพูดไม่ออก เขายักไหล่แล้วพูดว่า: “ท่านพี่ ท่านมองข้าทำไม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้านะ เป็นฝีมือของเสด็จพ่อทั้งนั้น”

“ได้ เพื่อการกระทำของเจ้าในครั้งนี้ อย่างไรข้าก็ต้องดื่มกับเจ้าสักจอก” หลี่เฉิงเฉียนยกจอกเหล้าขึ้น

หลี่เค่อก็ยกตามขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะบ่นว่า: “ข้าจะบอกท่านพี่ให้นะ เสด็จพ่อของเราน่ะ ทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโต การกระทำหลายอย่างของพระองค์ท่านคาดเดาไม่ได้เลยจริงๆ ให้ตายสิ เฮ้อ ปกติข้ายังต้องคอยเอาใจพระองค์ท่านอยู่เรื่อย”

“แค่ก…แค่ก…” หลี่เฉิงเฉียนดื่มเหล้าเข้าไปแล้ว พอได้ฟังคำพูดของหลี่เค่อก็ถึงกับสำลักออกมาทันที

ซูเฟยที่อยู่ข้างๆ รู้สึกว่าหัวใจของนางไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ นี่การดื่มเหล้ากับซานหลางมันน่ากลัวขนาดนี้เลยหรือ?! นี่มันคำพูดอะไรกัน...แต่พอลองคิดดูแล้ว หลี่เค่อก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เล็กจนโต ไม่รู้ว่าขันทีฉางที่อยู่ข้างกายฝ่าบาททนมาได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าคำพูดเหล่านี้ของซานหลางไม่เคยเล็ดลอดหูขันทีฉางไปได้