บทที่ 323: ท่านเจิ้งกั๋วกง ท่านคือเสาหลักค้ำจุนแห่งต้าถัง

หลี่เค่อและเว่ยเจิงมาถึงจวนในเวลาไล่เลี่ยกัน อย่างไรเสียหลี่เค่อหลังจากเลิกเข้าเฝ้าก็เพียงแค่ไปสนทนากับเสด็จพ่อของตนเองครู่หนึ่งแล้วก็ออกมา ส่วนเว่ยเจิงก็เพิ่งจะกลับถึงบ้านได้ไม่นาน ก็ได้รับรายงานจากพ่อบ้านว่าองค์ชายฉินหวางเสด็จมาเยี่ยม

เว่ยเจิงชะงักไปครู่หนึ่ง หลี่เค่อมาหาเขารึ? ความประทับใจที่เว่ยเจิงมีต่อหลี่เค่อนั้นไม่เลว แม้ว่าหลี่เค่อจะเป็นเป้าหมายที่เขาคอยถวายฎีกาตำหนิอยู่เสมอ แต่ในความเป็นจริงแล้ว หากนำการกระทำของหลี่เค่อไปเทียบกับองค์รัชทายาทหรือหลี่ซื่อหมิน เว่ยเจิงย่อมต้องทูลทัดทานอย่างแน่นอน แต่หลี่เค่อกลับไม่เหมือนกัน

ไม่ใช่ว่าเขาเว่ยเจิงสองมาตรฐาน แต่เป็นเพราะหลี่เค่อเป็นเพียงองค์ชายธรรมดาคนหนึ่ง การกระทำเหล่านั้นเมื่อเทียบกับฐานะองค์ชายแล้วก็ไม่ได้ดูพิสดารเกินไปนัก ส่วนเรื่องการตีจ่างซุนชงนั้น ก็เป็นความขัดแย้งระหว่างคนหนุ่มสาว คนที่ถูกตีก็ไม่ใช่เว่ยซูอวี้เสียหน่อยใช่หรือไม่

ยิ่งไปกว่านั้นหลี่เค่อยังได้ทำคุณประโยชน์มากมายให้แก่ราษฎรและราชสำนักต้าถังอย่างแท้จริง แค่เพียงข้อนี้ เว่ยเจิงก็มีความรู้สึกที่ดีต่อหลี่เค่อแล้ว

ไม่ว่าจะมีความรู้สึกอย่างไร ในเมื่อเป็นองค์ชายเสด็จมาเยี่ยม เว่ยเจิงย่อมต้องออกไปต้อนรับอย่างแน่นอน เว่ยเจิงเป็นนักสวดคนอื่นก็จริง แต่เงื่อนไขเบื้องต้นของการเป็นนักสวดคือตนเองต้องไม่มีจุดให้คนอื่นมาสวดได้ นี่แหละคือคุณสมบัติพื้นฐานของนักสวดระดับสูง