บทที่ 322: รบกวนเสด็จพ่อทรงสละราชสมบัติสักพักหนึ่ง

“ที่เจ้าพูดมาก็ไม่เลว แล้ววิธีการที่เป็นรูปธรรมเล่า? ทางฝั่งหลี่ไท่เจ้าจะเกลี้ยกล่อมเขาอย่างไร? ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับหลี่ไท่ก็ไม่ได้ดีอะไรมากนัก” หลี่ซื่อหมินทรงเหลือบพระเนตรมองหลี่เค่อ

“เฮ้อ ดูที่พระองค์ตรัสสิพ่ะย่ะค่ะ พี่น้องที่ไหนจะมีความแค้นข้ามคืนกัน พูดไม่รู้เรื่องก็แค่ต้องค่อยๆ พูดกับเขาดีๆ ก็พอแล้ว ส่วนวิธีการที่เป็นรูปธรรมนั้น พระองค์ทรงเชื่อลูกหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” หลี่เค่อเอ่ยถามอย่างยิ้มแย้ม

“ข้าเชื่อเจ้า เจ้าว่ามาเถอะ” หลี่ซื่อหมินทรงพยักพระพักตร์

“เช่นนั้นก็ต้องรบกวนเสด็จพ่อทรงสละราชสมบัติสักพักหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อเอ่ยปากโดยตรง

ต่อให้เป็นฉางหลินที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ร่างกายก็ยังอดไม่ได้ที่จะสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย โอ้บรรพบุรุษของข้า ท่านนี่ช่างกล้าพูดทุกเรื่องจริงๆ เลยนะ? คำพูดเช่นนี้ท่านก็ยังกล้าพูดออกมาอีกรึ?