บทที่ 321: เช่นนั้นข้าจัดการเอง

“ท่านพี่ใหญ่ของข้าไม่เต็มใจจะทำเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ เขาบอกว่าเขาเป็นถึงรัชทายาท จะไปทำเรื่องพวกนี้ทำไมกัน ผลงานของข้าก็ให้ข้าทำเอง เขาก็ไม่สนใจว่าข้าจะมีชื่อเสียงสูงส่งเพียงใด” หลี่เค่อกล่าวอย่างกลัดกลุ้มใจ เขาเคยพูดเรื่องนี้กับหลี่ซื่อหมินแล้ว ดังนั้นปฏิกิริยาของหลี่เฉิงเฉียน หลี่เค่อจึงทูลบอกหลี่ซื่อหมินโดยตรง

หลี่ซื่อหมินทรงทอดพระเนตรหลี่เค่ออย่างประหลาดพระทัยเล็กน้อย จากนั้นก็ทรงพยักพระพักตร์แล้วตรัสว่า: “พี่ใหญ่ของเจ้าพูดถูกต้อง เรื่องของเจ้าเจ้าก็ทำเอง พี่ใหญ่ของเจ้าในฐานะรัชทายาท เขาเพียงแค่ต้องเรียนรู้วิธีการปกครองบ้านเมือง เรียนรู้วิธีการใช้คนก็พอแล้ว ตอนนี้เจ้าสามารถจัดการเรื่องเหล่านี้ได้ มอบให้เจ้าทำย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”

หลี่เค่อรู้สึกพูดไม่ออก แต่เมื่อเห็นหลี่ซื่อหมินตรัสเช่นนี้ หลี่เค่อก็ตัดสินใจพูดความคิดของตนเองออกไปตรงๆ: “เช่นนั้นเสด็จพ่อทรงคิดอย่างไรกันแน่พ่ะย่ะค่ะ? พระองค์ทรงมีความคิดที่จะให้หลี่ไท่เป็นรัชทายาทหรือไม่?”

“ใครให้เจ้าถาม? พี่ใหญ่ของเจ้ารึ?” หลี่ซื่อหมินทรงชะงักไป ก่อนหน้านี้แม้ว่าหลี่เค่อจะเคยเกริ่นถึงเรื่องทำนองนี้ แต่ก็ไม่เคยถามตรงๆ เช่นนี้มาก่อน

“มิใช่พ่ะย่ะค่ะ ลูกถามเอง” หลี่เค่อส่ายหน้า “พระองค์ทรงคิดอย่างไร ทรงบอกลูกหน่อยได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? ในประวัติศาสตร์ของเรามีตัวอย่างมากมาย พระองค์ก็คงไม่อยากให้เกิดเรื่องพี่น้องฆ่าฟันกันเองในหมู่พวกเราใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? แม้ว่าตอนที่พระองค์ยังทรงอยู่ จะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้อย่างแน่นอน แต่ถึงแม้พระองค์จะทรงอยู่ หากใครสักคนเกิดหน้ามืดตามัวขึ้นมา ทำเรื่องไม่สมควรลงไป พระองค์ก็จะไม่ทรงเสียพระทัยในภายหลังก็ไม่ทันแล้วหรอกรึ?”