บทที่ 320: ข้าช่างกลัดกลุ้มใจเสียจริง

“ช่างเถอะ เจ้ามีความคิดของตนเอง ข้าไปก่อนล่ะ เจ้าก็รับมือกับเสด็จพ่อเองแล้วกัน” หลี่เฉิงเฉียนยักไหล่ เขาไม่ได้พูดอะไรมาก แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าองค์หญิงฉางเล่อเองก็ไม่อยากจะแต่งงานกับจ่างซุนชง ดังนั้นยกเลิกก็ยกเลิกไปเถอะ ตอนนี้หลี่เฉิงเฉียนคิดได้ทะลุปรุโปร่งแล้ว

ตอนนี้เรื่องเหล่านี้ล้วนมีเสด็จพ่อของเขาเป็นผู้ตัดสินใจ เขาในฐานะรัชทายาทก็แค่ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีก็พอแล้ว ส่วนเรื่องอื่นๆ จะวุ่นวายอย่างไรก็ช่าง มันก็ไม่เกี่ยวกับข้าหลี่เฉิงเฉียนเสียหน่อย

หลังจากส่งหลี่เฉิงเฉียนจากไป หลี่เค่อถึงได้หันไปหาฉางหลินที่รออยู่ข้างๆ ตลอดเวลา ฉางหลินไม่ได้ตามหลี่ซื่อหมินไป เห็นได้ชัดว่าหลี่ซื่อหมินทรงให้เขาอยู่ที่นี่

“องค์ชาย ของเหล่านี้?” ฉางหลินชี้ไปที่ของรอบๆ แล้วถาม

“ส่งไปที่ตำหนักของฉางเล่อ เก็บไว้ให้ทั้งหมด ในเมื่อเป็นสินสอดของนาง ก็ย่อมต้องนำไปไว้ที่นั่น” หลี่เค่อกล่าวอย่างเด็ดขาด