บทที่ 345: เจ้าอย่าบังคับให้ข้าตีเจ้านะ (ตอนต้น)

องค์หญิงจิ้นหยางวิ่งเข้าไป ไม่นานนักทางฝั่งของหลี่ซื่อหมินก็ทรงพระสรวลขึ้นมาอีกครั้ง พอหลี่ซื่อหมินทรงอุ้มองค์หญิงจิ้นหยางขึ้นมาอย่างยิ้มแย้มแล้ว หลี่เค่อถึงได้เดินเข้ามา

“รออะไรอยู่? นำทางสิ” หลี่ซื่อหมินทรงทอดพระเนตรหลี่เค่ออย่างไม่พอพระทัย

“เอาเถอะน่า อย่างไรเสียเราก็มาถึงถิ่นของเค่อเอ๋อร์แล้ว ก็ต้องไว้หน้าเจ้าของบ้านเขาบ้าง” จักรพรรดินีจ่างซุนทรงหยอกล้ออย่างหาได้ยาก

“เร็วเข้า ยังไม่รีบนำทางเสด็จพ่อของเจ้าอีก” หยางเฟยก็ทรงตบที่แผ่นหลังของหลี่เค่อเบาๆ อย่างไม่พอพระทัยเช่นกัน

“คิกๆ เสด็จพ่อ เสด็จแม่ เสด็จแม่ เชิญพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อทำท่าผายมือเชิญ