บทที่ 346: เจ้าอย่าบังคับให้ข้าตีเจ้านะ (ตอนจบ)

พอหลี่ซื่อหมินและคนอื่นๆ เสด็จลงมาจากชั้นสอง หลี่เค่อก็กำลังเล่นอยู่กับน้องสาวของเขาที่นั่นแล้ว พอทอดพระเนตรเห็นหลี่เค่อ หลี่ซื่อหมินก็ตรัสอย่างไม่พอพระทัยโดยตรงว่า: “หลี่เค่อ เดี๋ยวเจ้าให้คนย้ายของออกไปเอง ห้องของเจ้าข้าเอาแล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อจนใจอยู่บ้าง เขาจะพูดอะไรได้อีก ได้แต่ยอมยกให้อย่างสงบเสงี่ยม

“เสด็จพ่อ เสด็จพ่อ พวกเราไปขี่ม้ากัน พระองค์จะเสด็จไปด้วยหรือไม่เพคะ?” ทางฝั่งหลี่เค่อเพิ่งจะตอบรับ ทางฝั่งองค์หญิงจิ้นหยางก็เอ่ยถามเสียงดังขึ้นมา

หลี่เค่อ: “...” บรรพบุรุษน้อยของข้าเอ๋ย เจ้าอยากจะให้พี่สามของเจ้าโดนตีรึไง?

“ขี่ม้ารึ? ใครรึ?” หลี่ซื่อหมินทรงเลิกพระขนงขึ้น ทอดพระเนตรองค์หญิงจิ้นหยางแล้วตรัสถาม