บทที่ 347: สนทนาไพ่นกกระจอก (ตอนต้น)

เมื่อรับดาบถังเล่มนี้มาแล้ว หลี่ซื่อหมินก็ทรงยื่นพระหัตถ์ชักดาบออกมาโดยตรง พอทอดพระเนตรเห็นตัวดาบสีแดงด้านใน หลี่ซื่อหมินก็ทรงชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ที่สำคัญกว่านั้นคือตัวดาบสีแดงนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนกับสีย้อม สัมผัสแล้วก็คล้ายกับโลหะ ที่น่าทึ่งยิ่งกว่าคือลายมังกรที่วิจิตรบรรจงบนตัวดาบ ของสิ่งนี้ หลี่ซื่อหมินก็ไม่ทรงทราบว่าหลี่เค่อไปสร้างขึ้นมาได้อย่างไร

แต่ที่ประหลาดใจอยู่บ้างคือ ดาบเล่มนี้ไม่ได้ลับคม

แม้ว่าจะไม่ได้ลับคม แต่หลี่ซื่อหมินก็ทรงลองสัมผัสตัวดาบดูเล่นๆ ในทันใดนั้นก็ทรงเข้าพระทัยได้ว่า นี่ต้องทำมาจากเหล็กกล้าชั้นดีอย่างแน่นอน เพียงแต่ไม่ทรงทราบว่าตัวดาบสีแดงนี้ทำขึ้นมาได้อย่างไร

“เจ้านี่ทำออกมาได้อย่างไร?” หลี่ซื่อหมินตรัสถามอย่างชื่นชมจนวางไม่ลง

“ล้วนเป็นช่างฝีมือที่วิจัยขึ้นมาพ่ะย่ะค่ะ แต่ของสิ่งนี้ไม่สามารถทำซ้ำได้ วัสดุของมันน้อยเกินไป” หลี่เค่อยักไหล่แล้วกล่าว “ดังนั้นพอทำออกมาแล้วก็เก็บไว้ให้เสด็จพ่อเลย”