บทที่ 348: สนทนาไพ่นกกระจอก (ตอนจบ)

หลี่ซื่อหมินทรงทิ้งไพ่ฟาไฉในพระหัตถ์ลง แล้วตรัสถามว่า: “เมืองราตรีแห่งต้าถัง ได้ยินเจ้าพูดเป็นครั้งที่สองแล้ว หมายความว่าอย่างไร? เจ้าจะยกเลิกเคอร์ฟิวรึ?”

“ไม่ทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อส่ายหน้า แล้วก็เล่าแนวคิดของเมืองราตรีแห่งต้าถังให้หลี่ซื่อหมินทรงฟังคร่าวๆ

“เจ้านี่...” หลี่ซื่อหมินตรัสได้เพียงสองคำก็ทรงหยุดไป ของสิ่งนี้...เจ้าแน่ใจรึว่าไม่ใช่สิ่งที่เจ้าสร้างขึ้นมาเพื่อเล่นสนุกเอง? นี่มันช่างน่า...ใจเต้นเกินไปแล้ว หลี่ซื่อหมินเองก็ใจเต้นอยู่บ้าง ในพระทัยทรงอดไม่ได้ที่จะทรงด่าหลี่เค่อไปหลายคำว่าไม่เป็นลูกคน เจ้านี่ไม่ได้กำลังล่อลวงพ่อของเจ้าให้ทำผิดหรอกรึ?

ที่สำคัญคือของสิ่งนี้...ฟังดูก็น่าสนุกมาก! อาหารในห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนของหลี่เค่อนั้นหลี่ซื่อหมินก็เคยเสด็จไปเสวยมาแล้ว แม้ว่าพ่อครัวหลวงของพระองค์จะได้รับการปรับปรุงแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ ก็ไม่อร่อยเท่าห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นหลี่เค่อยังมีของอร่อยแปลกๆ อีกมากมาย

อะไรคือการเล่านิทาน การแสดงตลกอะไรทำนองนั้น นี่มันคืออะไรกันแน่ พระองค์ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย แต่ในด้านอื่นๆ ของหลี่เค่อท่านไม่กล้าพูดว่าจะทำให้ทุกคนยอมรับได้ แต่ถ้าจะพูดในด้านการเล่นสนุก...คาดว่าทุกคนคงจะชื่นชม อย่างไรเสียหลี่ซื่อหมินก็ทรงชื่นชมมาก