บทที่ 349: ท่านเจิ้งกั๋วกง ท่านเคยไปจวนของพี่สามของข้าหรือไม่

เว่ยเจิงกำลังกำกับดูแลหลี่ไท่ทำงานอยู่ในวังหลวง ตอนแรกเว่ยเจิงไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่ว่าหลี่ไท่จะยอมล้มเลิกความคิดที่จะแก่งแย่งชิงราชบัลลังก์เพียงเพราะความเหนื่อยล้า อย่างไรเสียในสายตาของคนอย่างพวกเว่ยเจิงแล้ว ราชบัลลังก์ไม่ใช่สิ่งที่องค์ชายทุกคนอยากจะไขว่คว้าหรอกรึ?

แต่ว่านี่เพิ่งจะผ่านไปเพียงวันที่ 3 เท่านั้นเอง ความมึนชาและความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของหลี่ไท่เว่ยเจิงก็มองออกแล้ว

แค่หนึ่งเดือนเช่นนี้...ก็ไม่แน่ว่าอาจจะบรรลุผลลัพธ์ที่องค์ชายฉินหวางตรัสไว้ได้จริงๆ ดูเหมือนว่าการควบคุมจิตใจคนขององค์ชายฉินหวางจะสูงส่งจริงๆ

อันที่จริงจะโทษว่าเว่ยเจิงคิดเช่นนี้ก็ไม่ได้ ทำได้เพียงกล่าวว่าพวกเว่ยเจิงมองข้ามไปเรื่องหนึ่ง การไขว่คว้าหาบัลลังก์เป็นเพราะไม่มีสิ่งอื่นให้ไขว่คว้าแล้ว สิ่งที่เล่นได้ก็เล่นหมดแล้ว ที่เหลือก็ไม่ใช่ราชบัลลังก์แล้วรึ?

เมื่อได้รับบทความที่องครักษ์ส่งมาและพระราชโองการของหลี่ซื่อหมิน องค์ชายฉินหวางตรัสว่าบทความนี้เป็นพระองค์ที่ทรงประพันธ์ ดังนั้นจึงคัดลอกมาฉบับหนึ่งส่งมาให้