บทที่ 353: ข้าจริงใจจริงๆ นะ

“เฮ้อ เค่อเอ๋อร์ลำบากจริงๆ แล้ว ผู้ลี้ภัยหลายหมื่นคน ปากท้องของคนหลายแสนคนล้วนอยู่บนบ่าของเขาคนเดียว” จักรพรรดินีจ่างซุนพลันถอนพระทัยแล้วตรัส

จักรพรรดินีจ่างซุนไม่ทรงทราบเหตุและผล อีกอย่าง เรื่องที่หลี่เค่อเพิ่งจะพูดไปพระนางก็ได้ยินทั้งหมดแล้ว พระนางไม่ทรงรู้สึกว่ามีปัญหาอะไร แม้ว่าตอนที่เล่นไพ่นกกระจอกเมื่อครู่เรื่องที่หลี่เค่อพูดกับหลี่ซื่อหมิน กิจกรรมบันเทิงของเมืองราตรีแห่งต้าถังจะไม่ได้พูดกับเว่ยเจิง

แต่จักรพรรดินีจ่างซุนก็ทรงเข้าพระทัยได้ เมืองราตรีเช่นนี้หากต้องการให้ผู้คนไป ก็ย่อมต้องมีกิจกรรมบันเทิงอย่างแน่นอน ถ้าหากท่านไม่มีสิ่งเหล่านี้ ใครจะไป? ไม่มีคนไปก็ย่อมไม่สามารถที่จะสนับสนุนผู้ลี้ภัยจำนวนมากให้ทำงานในเมืองนี้ได้

จะไปพูดถึงเรื่องการเลี้ยงดูผู้ลี้ภัยเหล่านี้ได้อย่างไร?

ดังนั้นกิจกรรมบันเทิงเหล่านี้ย่อมสามารถมองได้ว่าเป็นกลอุบาย