บทที่ 352: ข้าน้อยผู้ชรามาเพื่อขอคำชี้แนะ (ตอนจบ)

“ข้าว่าท่านเจิ้งกั๋วกง ท่านนี่มันช่างหน้าไม่อายเกินไปแล้ว พอถึงตาข้าต้องจ่ายเงิน ก็กลายเป็นหารือกันหลังปีใหม่ ตอนที่ท่านสวดคนอื่น ท่านไม่เคยคิดจะรอแม้แต่เค่อเดียวเลยนะ” หลี่เค่อไม่ยอมแล้ว มีที่ไหนทำกันแบบนี้

“เช่นนั้นองค์ชายท่านว่าควรจะทำอย่างไร? มิเช่นนั้นท่านขายจวนของข้าผู้ชราดูว่าได้เงินเท่าไหร่ นำไปจ่ายเป็นค่าจ้างให้คนเหล่านี้ก็ได้” เว่ยเจิงไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว หน้าไม่อายให้ถึงที่สุด

“ท่านเจิ้งกั๋วกง ท่านเจิ้งกั๋วกงผู้เที่ยงธรรมไม่ยอมอ่อนข้อผู้นั้นไปไหนแล้ว?” หลี่เค่อโกรธจนไม่ไหวแล้ว

“ความเที่ยงธรรมไม่ยอมอ่อนข้อจะเปลี่ยนเป็นเงินได้รึ? ไม่ได้ ถ้าไม่ได้ เช่นนั้นข้าผู้ชราก็ไม่มีทางทำอะไรได้! ดังนั้นแล้ว องค์ชายท่านก็ยังคงต้องคิดหาวิธีด้วยตนเองเถิด วิธีของท่านตอนนี้ก็ดีมากแล้วถ้าไม่ได้จริงๆ ท่านก็สร้างให้ใหญ่ขึ้นไปอีกสิ อย่างมากก็สร้างให้ใหญ่แล้ว ท่านก็รื้อออก ขายให้คนอื่น” เว่ยเจิงกล่าวอย่างรวดเร็ว

“ข้ากล้าขาย ใครจะกล้าซื้อ?” หลี่เค่อถามอย่างไม่พอใจ