บทที่ 355: ทำไมข้าถึงจำไม่ได้ว่าเคยพูดเรื่องเหล่านี้ (ตอนต้น)

สำหรับเรื่องที่คนทำงานธรรมดาคนนี้สามารถเดาสถานะของตนเองออกได้ ซุนซือเหมี่ยวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ชื่อเสียงของเขาก็โด่งดังอยู่ แต่เพียงแค่แซ่ซุน แล้วก็เป็นหมอ อีกฝ่ายก็จะเดาออกได้นี่มันก็แปลกอยู่บ้าง

“คือข้าผู้ชราเอง ไม่ทราบว่าท่านชายท่านนี้เดาได้อย่างไรว่าเป็นข้า?” ซุนซือเหมี่ยวเอ่ยถามอย่างสงสัยอยู่บ้าง

“ที่แท้ก็คือท่านปรมาจารย์ซุนจริงๆ ขอบคุณท่านปรมาจารย์ซุนที่ช่วยชีวิตไว้ขอรับ” ราษฎรผู้นี้รีบทำความเคารพ

“ข้ารึ? ช่วยชีวิต?!” ซุนซือเหมี่ยวงุนงงไปหมด เขาเคยช่วยคน ซุนซือเหมี่ยวรู้ดี เขาช่วยคนมาไม่น้อยเลย แต่แถวเมืองฉางอันนี้เขาแทบจะไม่ได้มาเลย เหตุผลง่ายมาก ในภูเขาแถวฉางอันสมุนไพรมีน้อย นี่คือหนึ่ง

สองคือเมืองใหญ่อย่างฉางอันไม่ขาดแคลนหมอ ราชสำนักของต้าถังก็อยู่ที่นี่ กรมหมอหลวงทุกปีก็มีการเตรียมหมออะไรพวกนี้ไว้แถวนี้ ไม่ว่าจะเป็นโรคระบาดใหญ่ หรือปัญหาอื่นๆ ก็จะมีคนมาจัดการ ไม่ต้องให้เขามาเป็นห่วง