บทที่ 356: ทำไมข้าถึงจำไม่ได้ว่าเคยพูดเรื่องเหล่านี้ (ตอนจบ)

ไม่นานนัก ซุนซือเหมี่ยวก็เริ่มพลิกดูอาการของโรคที่อยู่ถัดไป ตอนแรกเขายังคงขมวดคิ้วอยู่ตลอด แต่พอพลิกไปพลิกมา คิ้วของซุนซือเหมี่ยวก็คลายออก แต่กลับเริ่มครุ่นคิด ตำรับยาจำนวนไม่น้อยในนี้ ได้ให้แรงบันดาลใจแก่เขาอย่างมาก แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือในนี้มีการบรรยายถึงอาการของโรคไว้มากมาย และอาการของโรคเหล่านี้ ซุนซือเหมี่ยวก็ได้ค้นพบแล้วว่า แทบทั้งหมดล้วนเป็นอาการของโรคที่ราษฎรพบได้บ่อยที่สุด

และอาการของโรคทั้งหมดก็มีเพียงผลลัพธ์เดียว คือจ่ายยาตามอาการ

ก็คือให้เพียงแค่การบรรยายอาการของโรค และวิธีการจัดการ และให้ตำรับยา การรักษาด้วยยา หรืออาจจะมีวิธีการนวดบางอย่าง หรือวิธีการกดจุดเพื่อช่วยในการรักษา แต่ทั้งเล่มหนังสือกลับไม่มีการบรรยายเกี่ยวกับพยาธิวิทยา สาเหตุของโรค แต่อย่างใด

“ท่านชายหวังซาน ท่านบอกว่าของสิ่งนี้ เป็นองค์ชายฉินหวางที่ทรงจัดพิมพ์ออกมา ให้พวกท่านคนธรรมดาซื้อรึ? ทุกคนสามารถซื้อได้รึ?” ซุนซือเหมี่ยวเอ่ยถามอย่างครุ่นคิด

“ทุกคนซื้อได้ขอรับ แต่หลายคนก็เสียดายเงิน อย่างไรเสียก็มีตัวอักษรมากมายขนาดนี้ แพงอยู่เหมือนกัน อันที่จริงหนังสือเล่มนี้ของข้าก็เป็นหลายคนร่วมกันซื้อ ที่สำคัญคือข้าเคยเรียนหนังสือกับท่านอาจารย์มาบ้าง สามารถอ่านออกเขียนได้ ดังนั้นทุกคนจึงให้ข้ามาดูแลหนังสือเล่มนี้ ปกติถ้าคนในหมู่บ้านมีอาการป่วยเล็กๆ น้อยๆ ก็จะให้ข้ามาดูให้พวกเขา” หวังซานกล่าวอย่างเขินอายอยู่บ้าง