บทที่ 367: มอบทั้งหมดให้หลี่ไท่จัดการเถอะ

“ท่านพี่สาม ท่านพี่สาม ถังหูลู่ทานได้แล้วหรือยังเพคะ?” ในตอนนี้องค์หญิงจิ้นหยางก็เลียริมฝีปากเล็กๆ ของนางแล้วเข้ามาใกล้จากด้านนอก

เห็นได้ชัดว่าสำหรับเด็กน้อยอย่างองค์หญิงจิ้นหยางแล้ว ธัญพืชผลผลิตสูงอะไรพวกนางไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่พวกนางสนใจก็คือของกิน

“พี่สามดูหน่อยนะ” หลี่เค่อยืนขึ้นเดินออกไป นำถังหูลู่เคลือบน้ำตาลที่ตากไว้กลับมาจากด้านนอก เคาะน้ำตาลที่เคลือบอยู่ด้านนอกที่ติดกันอยู่ พอเปลือกน้ำตาลกรอบจนหลุดออกมาโดยตรง หลี่เค่อถึงได้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ นำอันที่เป็นซานจาออกมาอันหนึ่งยื่นให้องค์หญิงจิ้นหยาง:
“ทานได้แล้ว ไปเถอะ”

“ว้าว! ทานได้แล้ว!” องค์หญิงจิ้นหยางรีบยื่นลิ้นเล็กๆ ออกมาเลียทันที พอรสชาติหวานๆ เข้ามาในปาก ดวงตาเล็กๆ ขององค์หญิงจิ้นหยางก็เป็นประกาย

“ท่านพี่สาม ท่านพี่สามข้าก็อยากได้” องค์หญิงเกาหยางและองค์หญิงเฉิงหยางก็วิ่งเข้ามาเช่นกัน