บทที่ 370: ท่านพี่สาม พวกท่านมันเกินไปแล้ว

การเคลื่อนไหวของหลี่ไท่ไม่ดังนัก อย่างไรเสียเขาก็ไม่กล้าที่จะปลุกทุกคน แต่หลี่เค่อก็ยังคงตื่นอยู่ อันที่จริงคือเมื่อคืนวานหลี่เค่อได้สั่งการหยางอันหนิงไว้ว่า พอหลี่ไท่มาแล้ว ก็ให้ปลุกเขา

ดังนั้นพอหลี่ไท่นั่งดื่มชาอยู่ที่นี่ได้ครู่หนึ่ง หลี่เค่อก็ได้ชำระล้างร่างกายเสร็จสิ้นแล้วเดินลงมาข้างล่าง

“ท่านพี่สาม” พอเห็นหลี่เค่อ...ไม่รู้ทำไม ในน้ำเสียงของหลี่ไท่ก็เจือปนความน้อยใจอยู่บ้าง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเรียก

“โย่ ชิงเชว่ ไม่เลวนี่นา ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมากโข หลังจากสำเร็จราชการแทนแล้ว ไม่เหมือนเดิมจริงๆ พลังชีวิตจิตใจนี่ดีกว่าเมื่อก่อนมากโข ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นมากแล้ว ทำได้ไม่เลว ดูเหมือนว่าเจ้ามีพรสวรรค์ด้านนี้จริงๆ รอหลังปีใหม่เทศกาลซ่างหยวนสิ้นสุดลงแล้ว พอดีเสด็จพ่อจะเสด็จออกไปเที่ยวเล่น เจ้าก็สำเร็จราชการแทนต่อไป” หลี่เค่อแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินความน้อยใจในน้ำเสียงของหลี่ไท่ แต่กลับกล่าวด้วยสีหน้าที่ปลื้มใจ

หลี่ไท่ตกใจไปพักหนึ่ง รีบเอ่ยปากว่า: “ท่านพี่สาม อย่าเลย ข้าไม่ไหว ข้าไม่ไหวจริงๆ ไม่อยู่ในตำแหน่ง ก็ไม่คิดการเมือง ข้าเพิ่งจะรู้ว่าก่อนหน้านี้ข้าคิดง่ายเกินไป ตำแหน่งนี้ไม่เหมาะกับข้า ความรู้ นิสัย ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแสดงให้เห็นว่า ข้าไม่เหมาะที่จะเป็นฮ่องเต้องค์นี้ ยังคงให้ท่านพี่ใหญ่มาเถอะ ถ้าหากอาการป่วยที่ขาของท่านพี่ใหญ่ยังไม่หายดี ไม่ได้เรื่องก็ให้จื้อหนูลองดู ข้าคิดว่าเขาก็ไม่เลวเลยทีเดียว”