บทที่ 371: อารมณ์ที่ขัดแย้งกันของคนเป็นพ่อ (แก้ไขเนื้อหาแล้ว)

หลี่ซื่อหมินทรงตื่นบรรทมสายไปบ้าง พระองค์ยังคงประทับอยู่ในห้องนอนใหญ่ของหลี่เค่อร่วมกับหยางเฟยและจักรพรรดินีจ่างซุน... แฮ่ม เตียงหลังนั้นใหญ่พอที่จะนอนหลายคนได้โดยไม่มีปัญหาใดๆ เลย ในห้องนอนใหญ่ยังมีห้องนอนเล็กที่กั้นไว้ต่างหาก แต่ห้องนั้นเตรียมไว้สำหรับนางกำนัล

เมื่อหลี่ซื่อหมินทรงลุกขึ้นแล้ว จึงทรงพบว่าหลี่ไท่มาถึงแล้ว "เป็นอย่างไรบ้าง? ข้าได้ยินว่าเจ้าทำได้ไม่เลวทีเดียว ขุนนางบางคนบอกว่าเจ้าทำงานได้อย่างสุขุมรอบคอบ ดูเหมือนว่าข้ากับพี่ใหญ่ของเจ้าจะดูคนไม่ผิด" หลี่ซื่อหมินตรัสชมเชย

"ไม่ๆๆ พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ ลูกทำไม่ได้เลย ลูกคิดว่าขุนนางเหล่านั้นคงจะไว้หน้าฝ่าบาทเป็นแน่ อย่างไรเสียลูกก็เป็นองค์ชายผู้สำเร็จราชการแทนที่ฝ่าบาททรงเลือกมา หากลูกทำได้ไม่ดี ก็เท่ากับทำให้ฝ่าบาทต้องเสียหน้ามิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ลูกคิดว่าลูกยังทำได้แย่กว่านั้นมาก" หลี่ไท่ส่ายหน้าจนเหมือนกลองของเล่น

หลี่ซื่อหมินรู้สึกพูดไม่ออก ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าอยากเป็นฮ่องเต้มากหรอกรึ? ไฉนจึงถอดใจเร็วถึงเพียงนี้?

แต่จะว่าไปแล้ว... สายพระเนตรของหลี่ซื่อหมินก็หันไปทางหลี่เค่ออีกครั้ง เจ้าลูกสารเลวนี่ช่างน่าโบยเสียจริง ดูเจ้าสิ บัลลังก์ดีๆ แท้ๆ กลับถูกเจ้าป่วนจนไม่มีใครอยากจะเป็นแล้ว เจ้าทำให้ทุกคนออกนอกลู่นอกทางกันไปหมด คิดจะเป็นเหมือนเจ้าที่ไม่ทำงานทำการกันทุกคนรึ?