บทที่ 374: มาสิ มาทำร้ายกันและกันเถอะ

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลงทีละน้อย วันนี้คือวันเซ่นไหว้เทพเจ้าเตา ของกินย่อมต้องดีกว่าปกติ ตอนกลางวันและตอนเย็นล้วนมีสิบกว่าเมนู ทานจนหลี่ไท่น้ำตาไหลพราก ถึงแม้ว่าทุกวันข้าจะทานฝีมือพ่อครัวหลวง แต่ข้ามีกับข้าวกี่อย่างกัน สามสี่อย่างก็เก่งแล้ว

ถูกต้องแล้ว อันที่จริงห้องเครื่องของฮ่องเต้แห่งต้าถังก็ไม่ได้ฟุ่มเฟือยอะไรมากนัก เทียบกับพระนางซูสีไทเฮาในยุคหลังไม่ได้เลย หรือแม้กระทั่งจะบอกว่าห่างไกลกันมาก อย่างน้อยหลี่ซื่อหมินก็ไม่เคยฟุ่มเฟือยถึงขั้นสิ้นเปลืองธัญพืชเลย อันที่จริงเทียบกับที่นี่ของหลี่เค่อก็ยังห่างไกลกันมาก

“หลี่ไท่ หลี่ไท่” หลี่เค่อมองไปรอบๆ หลี่ไท่ไม่รู้ว่าวิ่งไปที่ไหนแล้ว

“เอ่อ ท่านพี่สาม พี่สี่เมื่อครู่บอกว่าออกไปเดินเล่นสักหน่อย ดูจวนของท่าน” องค์หญิงชิงเหอที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ รีบยกมือขึ้น กล่าวเสียงดัง

“เถียนเหมิง!” หลี่เค่อกล่าวเสียงดัง