บทที่ 385: หลี่ไท่ เจ้าอยากจะโดนตีรึ

เมื่อกลับมาถึงจวนฉินหวาง หลี่ซื่อหมินก็ย่อมไม่ทรงตรัสเรื่องเกี่ยวกับหลี่เยียนกับหลี่เค่ออยู่แล้ว ล้อเล่นน่า! เขาเหล่าหลี่เมื่อไหร่กันที่ต้องมาปรึกษาหารือกับลูกชายของตนเอง คำสั่งของบิดามารดา วาจาของแม่สื่อ ข้าพูดอะไรก็คือสิ่งนั้น! แน่นอนว่า เรื่องนี้ก็รีบร้อนไม่ได้ เหล่าซื่อพิจารณาไว้มากแล้ว ก็เห็นแก่ว่าเจ้าเด็กนี่ปีนี้ทำเรื่องที่เป็นเรื่องเป็นราวไว้มากมาย

วันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสอง หลี่ซื่อหมินเสด็จกลับวัง พรุ่งนี้ก็คือวันสิ้นปีแล้ว ในวังวันสิ้นปีก็ยังมีกิจกรรมต่างๆ และพระสนมองค์อื่นๆ รวมถึงองค์ชายบางพระองค์ก็ยังอยู่ในวัง หลี่ซื่อหมินเป็นไปไม่ได้ที่จะทรงพาพวกนางทั้งหมดมาที่นี่ของหลี่เค่อ แม้ว่าที่นี่ของหลี่เค่อจะพักได้ก็ตาม

แต่ว่าอย่างเช่นหลี่อิน, หลี่โย่ว และองค์ชายองค์อื่นๆ ก็ยังอยู่ในวังหลวง ปีใหม่ทั้งที หลี่ซื่อหมินย่อมต้องเสด็จกลับอยู่แล้ว จะอยู่ที่นี่ของหลี่เค่อตลอดไปจริงๆ ไม่ได้ แม้ว่าหลี่เค่อจะไม่ได้รังเกียจ แต่เราเหล่าหลี่ก็เป็นคนที่ต้องรักษาหน้าตาเช่นกัน

หลี่ซื่อหมินที่เสด็จกลับมาถึงวังหลวงย่อมต้องไปเยี่ยมเยียนคนอื่นๆ ก่อนอยู่แล้ว ในวังของพระสนมแต่ละพระองค์ก็ล้วนเสด็จไปเยี่ยมเยียน จนกระทั่งพลบค่ำ หลี่ซื่อหมินถึงได้เสด็จมาถึงที่นี่ตำหนักเหลียงอี๋ พอเสด็จเข้าตำหนักเหลียงอี๋ เมื่อเห็นพระองค์แล้ว หลี่ไท่ก็กระโดดออกมาจากหลังโต๊ะโดยตรง กล่าวอย่างรวดเร็วว่า: “คารวะเสด็จพ่อ เสด็จพ่อพระวรกายทรงสบายดีรึ?”

“อืม ฟื้นฟูได้ดีมาก” หลี่ซื่อหมินทรงพยักพระพักตร์อย่างพอพระทัย แม้ว่าจะบอกว่าเจตนาเดิมของชิงเชว่เปลี่ยนไปแล้ว แต่อย่างน้อยก็ยังสามารถที่จะยืนหยัดมาจนถึงตอนนี้ได้ ความรับผิดชอบนี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป