บทที่ 386: ข้าหลี่ซื่อหมินก็อยากจะเป็นไท่ซ่างหวงเช่นกัน

หลี่ซื่อหมินทรงทอดพระเนตรฎีกาเหล่านี้ที่หน้าโต๊ะทรงอักษร ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ก็ทรงรู้สึกปวดพระเศียรอยู่บ้าง เฮ้อ ต้องเป็นเพราะตนเองยังพักผ่อนไม่ดีแน่ๆ

“ฉางหลิน เจ้านำฎีกาเหล่านี้ส่งไปยังสามกรมแต่ละหน่วยงาน ให้พวกเขาคำนวณสถิติข้อมูลบางอย่างในนั้นใหม่ รอหลังจากวันหยุดปีใหม่สิ้นสุดลงแล้ว ค่อยส่งกลับมาให้ข้าอีกครั้ง เรื่องการกลับบ้านเกิดของผู้ลี้ภัยของนายอำเภอฉางอันนั่น เจ้าเก็บไว้ก่อนเถอะ สองสามวันนี้ข้าว่างๆ ไม่มีอะไรทำค่อยดู” หลี่ซื่อหมินทรงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตรัส

“พ่ะย่ะค่ะ!” ฉางหลินพยักหน้า รีบเรียกขันทีน้อยกลุ่มหนึ่งเข้ามา อุ้มฎีกาทั้งหมดบนโต๊ะ แล้วส่งไปยังที่ทำการของสามกรมตามลำดับ

“พรุ่งนี้คือวันสิ้นปี เจ้าไปคำนวณสถิติสถานการณ์ของขันที นางกำนัลในวังหน่อย ดำเนินการตามธรรมเนียมปฏิบัติของปีก่อนๆ”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”