บทที่ 387: ข้าองค์ชายฉินหวางเป็นคนมีเหตุผล

“พ่ะย่ะค่ะ” จ่างซุนชงเดินตามหลี่เค่อไปอย่างสงบเสงี่ยม เขาปล่อยวางแล้ว ท่านอยากจะตีก็ตีเถอะ อย่างไรเสียตอนนี้สถานการณ์ก็เป็นเช่นนี้แล้ว อย่างแย่ที่สุดก็แค่โดนตีสักที จะเป็นอะไรไปอีก?

“ไม่ต้องตื่นเต้น พอดีข้าก็เหมือนกัน ไปด้วยกันเถอะ” หลี่เค่อยิ้ม เขาก็ไม่ใช่ว่ามือคัน ว่างๆ ไม่มีอะไรทำจะไปตีคนทำไม? “ข้าจะบอกท่านนะ ท่านอย่าได้ตื่นเต้น นี่ก็จะเข้าสู่ปีใหม่แล้ว ปีใหม่บรรยากาศใหม่ ตอนนี้เป็นสังคมอารยะ พวกเราต้องมีอารยธรรม สร้างสรรค์บรรยากาศใหม่”

“พ่ะย่ะค่ะ” จ่างซุนชงตอบรับอย่างว่างเปล่า องค์ชายฉินหวางตรัสอย่างไรก็ฟังอย่างนั้นเถอะ มิเช่นนั้นจะทำอย่างไรได้อีก

“เป็นอย่างไรบ้าง? ปีเจินกวนที่สิบมีแผนการอะไร?” หลี่เค่อมองดูจ่างซุนอู๋จี้แล้วถาม

“ท่านพ่อของข้าอาจจะพูดเรื่องการแต่งงานให้ข้าสักครั้งหนึ่ง จากนั้นก็แต่งงาน นอกจากนี้ก็คือทำหน้าที่ของตนเองให้ดี” จ่างซุนชงเอ่ยปาก เขาไม่ใส่ใจแล้ว องค์ชายฉินหวางท่านถามข้าก็ตอบ ท่านตีข้าก็รับไว้ ท่านก็ไม่สามารถที่จะเอามีดมาฟันข้าได้ ไม่ใส่ใจแล้ว