บทที่ 388: ความประหลาดใจ

หลี่ซื่อหมินทรงพูดไม่ออก “ทำไมรึ เจ้าคิดว่าพวกเขาสำคัญกว่าพ่อของเจ้าอีกรึ?”

“โอ๊ย เสด็จพ่อดูที่พระองค์ตรัสสิ ลูกนี่ไม่ใช่ว่าเพื่อราชวงศ์ต้าถังของเราหรอกรึพ่ะย่ะค่ะ? พวกเขาย่อมไม่มีทางสำคัญกว่าเสด็จพ่ออยู่แล้ว แต่ปัญหาคือ สำหรับราชวงศ์หลี่ของพวกเราแล้ว สำคัญกว่าเรื่องอื่นๆ ทั้งหมด หลักการที่ว่าน้ำหนุนเรือได้ ก็ล่มเรือได้ พระองค์ทรงกระจ่างกว่าลูกมากนัก”

“พระองค์ทรงตรากตรำมาทั้งปี ไม่มีเวลาขนาดนี้ ดังนั้นลูกถึงต้องไปจัดการเรื่องราวเหล่านี้แทนพระองค์” หลี่เค่อกล่าวอย่างเด็ดขาด

“เฮ้อ เอาเถอะ ไปเถอะๆ ข้าจะไปห้ามเจ้าได้รึ? แต่ว่าผู้ลี้ภัยเหล่านั้น ทหารฝู่ปิงเหล่านั้น เด็กขอทานเหล่านั้นก็มีชีวิตที่ดีมากแล้ว ‘หวยหนานจื่อ’ กล่าวไว้ว่า ให้ปลาเขาหนึ่งตัว สู้สอนเขาจับปลาไม่ได้ เจ้ายังจะหวังว่าจะเลี้ยงดูพวกเขาไปตลอดรึ?” หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรเขาแล้วตรัสถาม

“ลูกเพียงแค่คิดจะให้ราษฎรเหล่านั้นมีชีวิตที่ดีขึ้นอีกหน่อย ดีขึ้นอีกหน่อย ราษฎรทั่วหล้าล้วนมีชีวิตที่ดีแล้ว เช่นนั้นแล้วราชวงศ์ต้าถังของเราก็มั่นคงแล้วมิใช่รึ? ถ้าหากสามารถที่จะหาระบบที่สมเหตุสมผลลงไปได้ ความคิดของปฐมจักรพรรดิที่ว่าฉินหมื่นชั่วอายุคน ไม่แน่ว่าต้าถังของเราจะทำได้นะพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม