บทที่ 392: ประมาทไปแล้ว

หลังจากจุดดอกไม้ไฟเสร็จ ทุกคนก็กลับมารวมตัวกันในห้องโถงใหญ่อีกครั้ง หลี่เค่อกล่าวกับเด็กขอทานทุกคนอย่างยิ้มแย้มว่า: “คืนนี้พวกเจ้าสามารถเล่นเกมต่างๆ ได้นะ ถ้าหากไม่อยากจะเล่น ที่นี่ก็มีที่ให้พวกเจ้าพักผ่อน! พรุ่งนี้นะจะมีคนเตรียมเสื้อผ้าใหม่ให้พวกเจ้าสองสามชุด และยังมีขนมอะไรพวกนี้ให้ทานอีกด้วย นี่ในฐานะพี่ชายของพวกเจ้าข้าเตรียมของขวัญปีใหม่ให้พวกเจ้า”

“แต่ว่าคืนนี้ข้าต้องจากไปชั่วคราวแล้ว ข้ายังต้องรีบเข้าไปในวังไปอยู่เฝ้าส่งท้ายปีเก่ากับเสด็จพ่อของข้าพวกเขา มิเช่นนั้นแล้ว คาดว่าพรุ่งนี้ข้าก็จะต้องโดนตีแล้ว พวกเจ้าก็ไม่อยากให้ข้าโดนตีใช่หรือไม่?” หลี่เค่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินหลี่เค่อพูดว่าโดนตี เด็กขอทานทุกคนก็หัวเราะอย่างอับอายอยู่บ้าง แม้ว่าพวกเขาจะรู้ดีว่าองค์ชายกำลังหยอกล้อ อย่างไรเสียทั่วทั้งฉางอันก็รู้ดีว่าเรื่องที่องค์ชายฉินหวางมักจะโดนตี

แต่ขณะที่หัวเราะ ในใจของพวกเขากลับขมขื่นอยู่บ้าง องค์ชายทรงเสี่ยงต่อการถูกฝ่าบาทลงโทษจริงๆ นะ อย่างไรเสียวันสำคัญเช่นนี้ ใครบ้างจะไม่อยากจะอยู่กับครอบครัวของตนเอง?

“แต่ข้าคิดว่าพวกเจ้าไม่ต้องเสียใจ แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเจ้าจะไม่มีครอบครัว แต่ตอนนี้พวกเราที่อยู่ด้วยกันก็ไม่ใช่ครอบครัวหรอกรึ? พวกเจ้าซึ่งกันและกันก็ไม่ใช่ครอบครัวของกันและกันหรอกรึ?”