บทที่ 393: ข้าคำนึงถึงนโยบายแห่งชาติของต้าถัง

หลี่ซื่อหมินเสด็จออกไป หลี่เค่อย่อมต้องไปทักทายจักรพรรดินีจ่างซุนพวกพระนาง ถึงได้ตามออกมา

พอออกมาแล้ว หลี่ซื่อหมินก็ทรงเหลือบพระเนตรมอง: “ว่ามา เจ้าอยากจะพูดอะไร? อยากจะแก้ตัวอย่างไรอีก”

“เสด็จพ่อ ลูกนี่ไม่ได้แก้ตัวนะพ่ะย่ะค่ะ ลูกมีเรื่องที่จะทูลเสด็จพ่อจริงๆ ท่านพี่ใหญ่อยู่ไหน? ให้ท่านพี่ใหญ่มาด้วยเถอะพ่ะย่ะค่ะ” สีหน้าของหลี่เค่อจริงจังอย่างยิ่ง

เมื่อทอดพระเนตรเห็นสีหน้าเช่นนี้ของหลี่เค่อ หลี่ซื่อหมินในชั่วขณะก็คาดเดาไม่ถูก แต่ก็ยังคงทรงพยักพระพักตร์ “พวกเขาอยู่ข้างๆ พวกเราไปกันเถอะ”

นำหลี่เค่อไป ยังไม่ทันจะได้เข้าตำหนักข้างๆ หลี่เค่อก็เห็นคนสองสามคนที่เบียดเสียดออกมาจากห้องข้างๆ เมื่อทอดพระเนตรเห็นองค์หญิงจิ้นหยางพวกนางสองสามคนที่ออกมา หลี่ซื่อหมินก็ตรัสอย่างไม่พอพระทัยว่า: “พวกเจ้าเด็กน้อยสองสามคนก็รู้จักแต่จะสงสารพี่สามของพวกเจ้า ทำไมไม่สงสารพ่อของเจ้าอย่างข้าบ้าง? วางใจเถอะ พ่อวันนี้ไม่ตีเขาหรอก”