บทที่ 394: ใครกันที่กำลังแทงข้างหลังข้าองค์ชายฉินหวาง

โคกูรยอ เริ่มต้นเมื่อปีคริสตศักราช 37 ก่อนคริสตกาล จากการที่เจ้าชายจูมงแห่งอาณาจักรพูยอได้สถาปนารัฐอิสระขึ้นที่เหลียวตง ในช่วงสิบหกแคว้น โคกูรยอเคยแย่งชิงความเป็นใหญ่ในเหลียวตงกับอดีตเอี้ยนของชนเผ่าเซียนเปยมู่หรง เกือบจะถูกตระกูลมู่หรงตีจนล่มสลาย ภายหลังตระกูลมู่หรงได้นำกำลังหลักไปที่สมรภูมิจงหยวน โคกูรยอถึงได้รอดพ้นจากภัยพิบัติ

หลังจากที่ชนเผ่าเซียนเปยมู่หรงเสื่อมโทรมลง สุญญากาศในพื้นที่เหลียวตงก็ถูกโคกูรยอเข้ามาเติมเต็มอย่างรวดเร็ว ในช่วงราชวงศ์เหนือใต้ อาณาเขตของโคกูรยอทิศตะวันตกจรดแม่น้ำเหลียว ทิศตะวันออกติดทะเลญี่ปุ่น ทิศเหนือติดแม่น้ำฮุยฟา ทิศใต้จรดแม่น้ำฮัน

“พงศาวดารสุย” บันทึกไว้ว่า: ทิศตะวันออกตะวันตกสองพันลี้ ทิศเหนือใต้พันกว่าลี้

แตกต่างจากชนเผ่าเร่ร่อนที่ผงาดขึ้นมาบนทุ่งหญ้า ระดับการยอมรับวัฒนธรรมฮั่นของโคกูรยอสูงอย่างยิ่ง ในช่วงห้าชนเผ่าสร้างความวุ่นวาย พวกเขาได้ซึมซับเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยจำนวนมากจากพื้นที่จงหยวน และยังครอบครองทรัพยากรแร่เหล็กที่อุดมสมบูรณ์ของคาบสมุทรเหลียวตง สามารถที่จะทำได้ถึงขั้น “ใชธนูศรดาบทวนเป็นทหาร ทุกบ้านมีเกราะและอาวุธเป็นของตนเอง” (《พงศาวดารเว่ย》)

และในตอนนั้น โคกูรยอก็มีกองกำลังทหารม้าเกราะที่คนและม้าสวมเกราะ ในมือถือทวนยาวแล้ว นอกจากทหารม้าเกราะแล้ว กองกำลังทหารม้าธนูของโคกูรยอก็แข็งแกร่งอย่างยิ่ง เพราะว่าพื้นที่เหลียวตงมีทรัพยากรป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ วัฒนธรรมการยิงธนูล่าสัตว์เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย พวกเขาผลิตธนูคอมโพสิตชนิดหนึ่งที่เรียกว่า “ธนูโม่” ธนูนี้สั้นกระทัดรัด อานุภาพสูงอย่างยิ่ง เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการยิงธนูบนหลังม้า