บทที่ 399: แม้แต่เฉิงเหย่าจินก็ยังเขินอาย

หลังจากนั่งลงทานกับข้าวไปสองสามคำ หลี่เค่อก็กล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า: “สู้กั๋วกง ท่านนี่ไม่ไหวแล้วนะ บทกวีของข้านี่ยังไม่หมดมุกเลย ท่านก็หมดมุกแล้วรึ? ผู้ชายอะไรก็เป็นได้ แต่จะไม่อดทนไม่ได้นะ!”

“ที่ไหนกัน ข้าผู้ชราก็แค่พักสักครู่ องค์ชายท่านจะเขียนก็เขียนไปเถอะ ท่านถ้าสามารถที่จะเขียนออกมาได้ ข้าก็ดื่มแน่นอน” เฉิงเหย่าจินตะโกนโดยตรง

“หยุด ข้ายอมแพ้แล้ว องค์ชายทรงมีพระปรีชาสามารถเช่นเดิมมีความรู้ท่วมหัวตัวเท่าเล่มเกวียน!” ทางฝั่งฝางเสวียนหลิงกล่าวอย่างเด็ดขาด เขาคอไม่แข็ง แค่เล่นแบบเฉิงเหย่าจินแบบนี้ เขาเดี๋ยวก็คงจะอ้วกแล้ว เขามองออกแล้วว่า องค์ชายฉินหวางท่านจะให้พระองค์ทรงประพันธ์บทกวีที่เป็นเรื่องเป็นราวก็สามารถทำได้ บทกวีแนวหอคณิกาตรอกหลิวนี้ องค์ชายฉินหวางยิ่งเป็นหนึ่งในใต้หล้า!

อย่างไรเสียองค์ชายฉินหวางที่ได้ชื่อว่าเที่ยวหอคณิกาทั่วฉางอัน แล้วยังสามารถที่จะไม่ติดพันสตรีเลยแม้แต่น้อยก็ไม่ใช่ว่าแค่คุยโว และยังซื้อหอคณิกาแห่งหนึ่งกลับไปอีกด้วย

“ข้าก็ยอมแพ้ องค์ชายฉินหวางนับถือ” เว่ยเจิงก็ตามมา