บทที่ 400: องค์ชายฉินหวางสุดยอด

ตอนนี้จ่างซุนอู๋จี้ถูกหลี่เค่อทำเอาทั้งอยากจะหัวเราะทั้งอยากจะร้องไห้, ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ไม่ออก หลี่เค่อคนนี้นะ บางครั้งก็ทำให้คนเกลียดจนเขี้ยวฟันสั่น แต่ว่าความหน้าด้านนี่นะ บางครั้งท่านก็ต้องนับถือจริงๆ คนเขาปล่อยวางได้จริงๆ

แค่เพียงตอนนี้หลี่เค่อสามารถที่จะไม่ใส่ใจในความขัดแย้งระหว่างเขากับตนเอง วิ่งมาดื่มเหล้ากับเขา นี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้แล้ว ลูกชายสองสามคนของเขาก็ทำไม่ได้ แค่ความใจกว้างเช่นนี้ ก็ไม่ใช่คนธรรมดาแล้วจริงๆ

คือเขาดูเหมือนจะไม่สนใจในราชบัลลังก์นั้นจริงๆ มิเช่นนั้นแล้ว คาดว่ารัชทายาทและชิงเชว่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา หรือจะพูดว่า ความคิดของรัชทายาทและชิงเชว่ก็ไม่แน่ว่าจะแก่งแย่งชิงราชบัลลังก์นั้น

ท่านจะบอกว่าจ่างซุนอู๋จี้เกลียดหลี่เค่อหรือไม่ อันที่จริงแล้ว ก็ยังดี แม้ว่าจะบอกว่าร้านช่างเหล็กและธุรกิจอื่นๆ ของตระกูลจ่างซุนไม่สามารถที่จะทำต่อไปได้แล้ว แต่ว่าเหมืองแร่เหล็กยังคงอยู่ แร่ของเขาสามารถที่จะขายให้คนอื่นได้ เหล็กกล้าที่หลี่เค่อผลิตก็แค่ขายอยู่รอบๆ เมืองฉางอันเท่านั้นเอง ดังนั้น รายได้ของตระกูลจ่างซุนได้รับผลกระทบ แต่ผลกระทบไม่ใหญ่

สิ่งที่จ่างซุนอู๋จี้กังวลจริงๆ คือหลี่เค่อจะแก่งแย่งชิงราชบัลลังก์ ถ้าหากเขาได้เป็นฮ่องเต้ เช่นนั้นแล้วตระกูลจ่างซุนก็จะตกอยู่ในอันตรายแล้ว เขาเป็นเพราะเรื่องนี้ถึงได้กังวล ถ้าหากหลี่เค่อ ไม่เป็นฮ่องเต้เลย เช่นนั้นแล้วจ่างซุนอู๋จี้บางครั้งถอยให้หลี่เค่อสองสามก้าวก็ไม่มีอะไร