บทที่ 407: ศาลาน้อยฟังพิรุณวสันต์ตลอดราตรี

วันรุ่งขึ้น ตอนที่หลี่เค่อลืมตาขึ้นมา หยางอันหนิงก็ไม่อยู่แล้ว

เมื่อนึกย้อนถึงสถานการณ์เมื่อวานนี้ ก็ตรงกับบทกวีสองบทพอดี

บทหนึ่งกล่าวว่า “จูงมือคล้องแขนเข้าสู่ม่านไหม...”

อีกบทหนึ่งกล่าวว่า “สุราจอกบางเบาเบื้องหน้าผู้คนร่วมดื่ม ยอดหยกอ่อนนุ่มข้างตะเกียงโอบกอด หวนมองกลับมาเข้าสู่อ้อมกอดล้วนเปี่ยมด้วยความรู้สึก...”

ลุกขึ้นจากเตียง ทางฝั่งหลี่เค่อยังไม่ทันจะได้ออกจากประตู หลิ่วชิงฉานก็ได้ยกน้ำสำหรับชำระล้างร่างกายเข้ามาแล้ว พอเห็นหลิ่วชิงฉาน หลี่เค่อก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแก่แดงขึ้นมาทีหนึ่ง ส่วนหลิ่วชิงฉานก็หัวเราะคิกๆ ปิดปากสองที “องค์ชายทรงมีพละกำลังดีจริงๆ นะเพคะ”