บทที่ 415: เจ้าอย่าบังคับให้ข้าสละราชสมบัติ

“ฮะ!” หลี่เค่อสะดุ้งจนกระโดดลุกขึ้นจากเก้าอี้ เมื่อหันไปเห็นหลี่ซื่อหมินที่ยืนอยู่ด้านหลัง เขารีบตบอกตัวเองป้าปๆ “เสด็จพ่อ! พระองค์ไม่ทราบหรือว่าการโผล่มาเงียบๆ แบบนี้อาจทำให้ลูกตกใจตายได้เลย? ทำไมถึงเดินมาโดยไม่มีเสียงแบบนี้!”

“เจ้าลูกทรพี! เจ้าลองอธิบายให้ข้าฟังหน่อยสิว่า ชื่อเรื่องที่เจ้าคิดมันหมายความว่าอย่างไร?!” หลี่ซื่อหมินตรัสด้วยโทสะเดือดพล่าน ถึงขั้นกดเสียงต่ำอย่างไม่อาจระงับได้ เจ้าลูกทรพี! เจ้าคิดจะสำเร็จราชการแทนหรือยังไง ถึงได้กล้าเสนอเรื่องแบบนี้ออกมา? พรุ่งนี้เจ้าจะให้เหล่าขุนนางในราชสำนักบีบบังคับข้าให้สละราชสมบัติแล้วใช่หรือไม่?!

ไม่สิ…จริงๆ แล้ว เจ้าลูกทรพีนี่มันอยากให้ข้าตายคาบัลลังก์เลยด้วยซ้ำ! พรุ่งนี้เจ้าวางแผนจะยุยงขุนนางในราชสำนักให้บังคับข้าเข้าเฝ้าใช่ไหม?!

“หา? เรื่องนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ นี่เป็นหัวข้อที่ลูกตั้งใจจะนำเสนอในวันพรุ่งนี้” หลี่เค่อกล่าวด้วยท่าทีจริงจัง

“ดีนัก! องค์ชายฉินหวางของข้าช่างกล้าขึ้นทุกที แม้แต่รัชศกของข้าก็จะยกเลิกเสียแล้ว งั้นก็ดี—พรุ่งนี้เจ้าก็ยกเลิกรัชศกนี้ไปเลย มะรืนนี้ข้าจะสละราชสมบัติให้เจ้า เจ้าก็เล่นไปตามสบาย ตำหนักไท่จี๋และพระราชวังต้าหมิงข้ายกให้เจ้า ส่วนจวนฉินหวาง ข้าเอาไปเอง! ตั้งแต่นั้นไป ข้าหลี่ซื่อหมินจะเป็นเพียง ‘ฉินหวางหลี่ซื่อหมิน’ เท่านั้น!” หลี่ซื่อหมินตรัสด้วยรอยยิ้มเย็นชา