บทที่ 418: มีราชโองการประทานสมรส

“วันนี้หลี่เยียนได้กลับมาถึงฉางอันตามพระราชโองการแล้ว จากที่ข้าดู เกรงว่านางคงมิได้หยุดพักให้เสียเวลา ระหว่างทางก็คงเร่งเดินทางมาตลอด ไม่เช่นนั้นคงไม่อาจกลับมาทันก่อนเทศกาลซ่างหยวนได้ เห็นได้ชัดว่า หลี่เยียนผู้นี้ก็ชอบเค่อเอ๋อร์ไม่น้อย และวันนี้ทันทีที่เค่อเอ๋อร์ได้ยินข่าวการกลับมาของนาง ก็ถึงกับทิ้งงานที่ตำหนักเหลียงอี๋ รีบวิ่งออกไปต้อนรับด้วยตนเอง ความคิดในใจของเค่อเอ๋อร์ พวกเจ้าก็คงเห็นกันอยู่แล้ว” หลี่ซื่อหมินตรัสพลางวกกลับเข้าประเด็น

“ดังนั้นพวกเจ้าลองช่วยข้าคิดดูหน่อยว่า เรื่องนี้ควรจัดการอย่างไรดี”

จักรพรรดินีจ่างซุนทรงตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง จึงตรัสขึ้นว่า “เรื่องนี้ ข้ากลับมีความเห็นอยู่บ้าง ฝ่าบาทก็โปรดประทานสมรสเสียเลยก็สิ้นเรื่อง เพียงแต่ประทานเพียงแค่ให้เขาแต่งงาน ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้เขาตัดสินใจเอง ไม่จำเป็นต้องไปก้าวก่ายว่าเขาจะเลือกใคร เค่อเอ๋อร์เคยพูดเรื่อง ‘รื้อหลังคาเปิดหน้าต่าง’ ฝ่าบาทก็เคยได้ยินแล้วมิใช่หรือ? สตรีทั้งสองล้วนเหมาะสม หากเป็นในยามปกติ ฝ่าบาททรงชี้สมรสให้เขาเพียงคนเดียว คาดว่าเจ้าเด็กนั่นคงจะโวยวายว่าอยากเลือกเองแน่ๆ”

“แต่คราวนี้ หากประทานให้สองคนพร้อมกัน คาดว่าเขาเองก็จะลังเลใจว่าจะเลือกใคร ไม่ใช่เรื่องว่าจะยอมแต่งหรือไม่อีกต่อไป หากเขาเห็นด้วยทั้งสิ้น ก็ปล่อยให้เขาตัดสินเองว่าใครจะเป็นอนุภรรยา เค่อเอ๋อร์เป็นคนทำการใหญ่ แม้ว่าสถานะของสตรีทั้งสองจะไม่เลว แต่หากต้องเป็นอนุภรรยาของเค่อเอ๋อร์ก็ไม่ถือว่าถูกกดขี่แต่อย่างใด”

หยางเฟยก็รีบตรัสเสริมขึ้นว่า “เอ้อหลาง ข้าว่าคำพูดนี้ของพี่หญิงจ่างซุนถูกต้องแล้ว เจ้าหนูนั่นหากอยากให้เขาแต่งงานจริงๆ ก็ต้องให้ทางเลือกแก่เขา ไม่เช่นนั้น ไม่แน่ว่าจะถูกเขาลากเรื่อยไปถึงเมื่อใด”