บทที่ 421: พลันหวนมองกลับไป

สำหรับคำพูดของหลี่เค่อ เว่ยเจิงพอจะเข้าใจได้ อันที่จริงเขาเองก็ไม่ใส่ใจ เหมือนดังที่หลี่เค่อกล่าวไว้ เบื้องหลังของเว่ยเจิงนั้นเป็นตัวแทนของเหล่าตระกูลใหญ่ก็จริง แต่ในความเป็นจริงแล้ว เว่ยเจิงแตกต่างจากขุนนางคนอื่นๆ อยู่บ้าง

เว่ยเจิงเคยเป็นคนของหลี่เจี้ยนเฉิง เพียงแต่ภายหลังหลี่ซื่อหมินใช้ความจริงใจรั้งตัวเขาไว้ แน่นอนว่าเว่ยเจิงเองก็รู้ดี เหตุผลที่หลี่ซื่อหมินรั้งเขาไว้ก็เพราะพระองค์ไม่ต้องการสังหารผู้คนมากเกินไป และไม่ต้องการให้ต้าถังที่เพิ่งจะรวมเป็นปึกแผ่นต้องลุกเป็นไฟขึ้นอีกครั้ง

การที่หลี่ซื่อหมินยอมรับเขา ทำให้ขุนนางและแม่ทัพนายกองคนอื่นๆ ที่เคยติดตามหลี่เจี้ยนเฉิงสามารถวางใจได้ว่าหลี่ซื่อหมินจะไม่สังหารพวกเขา เมื่อเป็นเช่นนั้น ทั่วหล้าก็จะสงบสุข

ดังนั้นเว่ยเจิงจึงเต็มใจที่จะเป็นหมากตัวนี้ เขาเองก็ไม่ต้องการให้แผ่นดินวุ่นวาย และไม่ต้องการให้ผู้คนมากมายต้องถูกหลี่ซื่อหมินสังหาร ซึ่งนั่นจะสั่นคลอนรากฐานของต้าถัง เขาได้ประจักษ์ถึงสภาพอันเลวร้ายในช่วงปลายราชวงศ์สุยถึงต้นราชวงศ์ถังมาแล้ว เขาจึงรู้ดีถึงพิษภัยของความวุ่นวายในแผ่นดิน

แต่หลังจากที่ติดตามหลี่ซื่อหมิน การกระทำบางอย่างแต่เดิมของเว่ยเจิงก็จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงไป เขาจำเป็นต้องสวมบทบาทเป็นขุนนางผู้โดดเดี่ยว ส่วนการสนับสนุนจากตระกูลใหญ่แต่หนหลังนั้น ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีก็ไม่สำคัญอีกต่อไป เว่ยเจิงไม่ใส่ใจแล้ว