บทที่ 422: ณ ที่แสงไฟสลัว

เมื่อพวกเขาเดินไปได้ระยะหนึ่ง กลางถนนจูเชว่ก็พลันมีเสียงกระทืบเท้าอย่างพร้อมเพรียงและเสียงขับขานบทเพลงพื้นบ้านดังขึ้น นี่คือหนึ่งในประเพณีของเทศกาลหยวนเซียวที่เรียกว่า "การเดินกระทืบเท้าขับขานบทเพลง" ซึ่งสืบทอดมาจากการเต้นรำเซ่นไหว้ในยุคโบราณ ก่อเกิดเป็นรูปแบบนี้ขึ้นในสมัยชุนชิว และพัฒนาจนถึงขีดสุดในสมัยราชวงศ์ถัง

หลี่เค่อและคณะเดินอยู่ริมถนน ขณะที่ใจกลางถนนจูเชว่มีราษฎรอย่างน้อยนับพันคน ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้า ชาวนา หรือแม้กระทั่งบัณฑิตผู้ยากไร้และคนจากตระกูลเล็กๆ ต่างก็เข้าร่วมวง เดินกระทืบเท้าไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน

บทเพลงที่ขับขานนั้นมาจาก "คัมภีร์ซือจิง" และบทเพลงพื้นบ้านที่เรียบง่ายที่สุด แต่จังหวะการย่ำเท้าของพวกเขากลับเข้าจังหวะจะโคนอย่างน่าทึ่ง

ใบหน้าของทุกคนประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข มีผู้คนทยอยเข้าร่วมขบวนอย่างต่อเนื่อง และก็มีคนที่ร้องจนเหนื่อยแล้วแยกตัวออกจากขบวนไปอยู่เรื่อยๆ

ในยามนี้ของเมืองฉางอัน ท่ามกลางฝูงชนที่หนาแน่นจนแทบไม่มีที่ว่าง มันได้เกิดขึ้นจริงแล้ว...ราษฎรและองค์ชายเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กัน แม้ว่าตระกูลใหญ่บางตระกูลจะมีบ่าวรับใช้คอยสร้างกำแพงมนุษย์กั้นพวกเขาออกจากสามัญชน แต่ก็เป็นเพียงกำแพงมนุษย์บางๆ เท่านั้น เพราะบ่าวรับใช้เหล่านั้นก็ต้องยืนเบียดเสียดอยู่กับเจ้านายของตนเองเช่นกัน