บทที่ 431: ข้าขอประกาศ ข้าเป็นปลาเค็มได้แล้ว (ตอนต้น)

เมื่อมองดูพวกเขากำลังง่วนอยู่กับงาน หลี่ซื่อหมินก็แอบเรียกฉางหลินออกมา

"เจ้าแน่ใจนะว่าพวกเขาตรวจฎีกากันแบบนี้?" หลี่ซื่อหมินอดรนทนไม่ไหวจริงๆ การอ่านฎีกาแบบชมดอกไม้บนหลังม้านี่จะมีประโยชน์อะไร? แบบนี้จะไปเข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวได้อย่างไร?

หลี่ซื่อหมินรู้สึกว่าตนเองชักจะทนไม่ไหวอีกแล้ว เจ้าลูกสารเลวนี่เกรงว่าคงจะต้องโดนโบยเสียแล้ว แต่ครั้นพอคิดดูอีกที หลี่เค่อดูเหมือนจะยังไม่ได้เริ่มจัดการราชการของปีนี้ แต่กำลังอ่านฎีกาของหลายปีก่อนอยู่ พระองค์จึงทรงอดทนไว้ก่อน เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ต้องทรงรอดูว่าเจ้าเด็กนี่กำลังเล่นลูกไม้อะไร

แต่สิ่งที่หลี่ซื่อหมินคาดไม่ถึงก็คือ ตอนที่หลี่เค่อและหลี่เยียนทำงานนั้น กลับจริงจังอย่างยิ่ง หรืออาจจะกล่าวได้ว่าขยันขันแข็งมาก ทุกวันพวกเขาจะทำงานจนถึงเวลาอาหารค่ำ ฟ้ามืดจนถึงเวลาเคอร์ฟิว จากนั้นจึงให้ทหารองครักษ์หลวงส่งหลี่เยียนกลับจวนฉินหวาง ส่วนหลี่เค่อก็จะอ่านฎีกาต่อไปอีกส่วนหนึ่ง จนกระทั่งถึงยามไห่จึงจะเข้านอน

วันรุ่งขึ้นพอตื่นแต่เช้า ทั้งสองคนก็เริ่มทำงานต่ออีกครั้ง