บทที่ 432: ข้าขอประกาศ ข้าเป็นปลาเค็มได้แล้ว (ตอนจบ)

ฉางเล่อและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ หัวเราะไม่หยุด เสด็จพ่อและท่านพี่สามของพวกนางช่างน่าขันเสียจริง คนสองคนนี้ บางครั้งก็เหมือนเด็กๆ ไม่มีผิด

เมื่อได้ยินคำถามของหลี่ซื่อหมิน หลี่เค่อก็อดรนทนไม่ไหว เอ่ยตำหนิออกมาตรงๆ "นี่มันจะไปยากอะไร ฎีกาพวกนี้ก็แค่อ่านตอนต้นกับตอนท้ายก็พอแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"หา?" หลี่ซื่อหมินนิ่งอึ้งไป

"ไม่รู้ว่าพวกเขามีนิสัยเสียอะไรกันนักหนา จะเขียนฎีกาก็เขียนไปสิจะลงมือก็ชอบอ้างอิงคัมภีร์ยกหลักฐานโบราณ ใครจะมีเวลาไปอ่านของพวกนั้นกัน จะพูดเรื่องอะไรก็พูดมาสิ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างนิสัยเสียๆ แบบนี้ขึ้นมา" หลี่เค่ออดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา "ฎีกาฉบับหนึ่ง โดยพื้นฐานแล้วก็แค่อ่านคำอธิบายเรื่องราวตอนต้น กับดูความคิดเห็นของขุนนางคนนั้นที่มีต่อเรื่องราวในตอนท้ายก็พอแล้ว ส่วนตรงกลางลูกข้ามไปหมดเลย"

"อย่างไรเสีย ลูกอ่านฎีกามามากมายขนาดนี้ ยังไม่เคยมีฉบับไหนที่ไม่อ่านตรงกลางแล้วจะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเลย" หลี่เค่อกล่าวขณะที่กำลังพลิกเนื้อแกะย่างในมือ