บทที่ 463: น้องชายล้วนเป็นไก่

"อะ ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ ไม่ใช่ เป็นไปได้อย่างไร" หลี่โย่วตกใจจนสะดุ้ง รีบเงยหน้าขึ้นแก้ต่างทันที

แต่หลี่เค่อให้เขาเข้าไปหา เขาไม่กล้าปฏิเสธ นี่เขาขนาดหลี่ไท่ยังไม่กล้าปฏิเสธ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงท่านพี่สามแล้ว

เมื่อเดินมาถึงข้างกายหลี่เค่อ เห็นหลี่เค่อยกมือขึ้น หลี่โย่วก็หดหัวลง เขากลัวว่าหลี่เค่อจะโบยเขา

หลี่เค่อยื่นมือออกไป โอบไหล่ของเขาไว้ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ข้าจะบอกให้ เจ้าจงจำไว้ให้ดีสำหรับพี่ เจ้ากับพวกเราถึงจะเป็นครอบครัวเดียวกัน พวกน้าลุงอะไรนั่น หากกล้ายุยงเจ้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าผลที่ตามมาคืออะไร? พี่สามของเจ้าอย่างข้ามีวิธีการมากมาย เจ้าดูอย่างพระญาติวงศ์บางคนที่ทำผิดสิ เสด็จพ่อทรงเห็นแก่ความเป็นญาติในราชวงศ์ จะไม่ทรงลงมือ สถานการณ์ทั่วไปก็คือการเนรเทศ"

"แต่เจ้าเชื่อข้าเถอะ สถานที่ที่พวกเขาถูกเนรเทศไปก็เป็นเพียงเมืองห่างไกลบางแห่ง แต่พี่สามอย่างข้าไม่เนรเทศเจ้า แต่สถานที่ที่ข้าจะส่งเจ้าไป นั่นก็คือทู่ฟาน ทูเจี๋ย และที่อื่นๆ ครึ่งปีถึงจะได้อาบน้ำครั้งหนึ่ง กินก็ไม่มีอะไรอร่อย ถ้าไม่ใช่อาหารแห้ง ก็เป็นหมั่นโถว เจ้ารู้หรือไม่? หากเจ้าไม่เชื่อ เจ้าสามารถไปถามหลี่อินได้ เขาเป็นน้องชายแท้ๆ ของข้า"