บทที่ 472: ถักทอเชื่อมร้อย

"เอาล่ะๆ องค์ชายฉินหวางท่านรีบไปเถอะ อีกเดี๋ยวหากท่านไปยั่วโมโหฝ่าบาทของเราอีก ข้าไม่ขอร้องให้ท่านนะ" จักรพรรดินีจ่างซุนก็ยิ้มพลางโบกพระหัตถ์

"พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นลูกทูลลา" หลี่เค่อทำความเคารพจักรพรรดินีจ่างซุนก่อน จากนั้นก็ทำความเคารพพระมารดาของตนเอง และพระสนมองค์อื่นๆ อีก พระสนมบางพระองค์ก็ทรงคารวะตอบ หลี่เค่อจึงได้จากไป

เมื่อหลี่เค่อออกจากตำหนักลี่เจิ้งไปแล้ว เสียงฝีเท้าก็ค่อยๆ ห่างออกไป รอยยิ้มอันเปี่ยมด้วยความเมตตาบนใบหน้าของจักรพรรดินีจ่างซุนก็หายไป เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น มองไม่ออกว่าทรงรู้สึกอย่างไร "พวกเจ้าก็ได้ยินกันแล้ว รออีกสักครู่ให้ฝ่าบาทพวกเขาคุยธุระเสร็จแล้ว พวกเจ้าก็แยกย้ายกันกลับไปเถอะ อยู่ที่นี่ของข้าพวกเจ้าก็คงจะอึดอัด ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนพวกเราแล้ว หากมีคนมาขอร้องถึงพวกเจ้า ก็นำวาจาของฉินหวางไปถ่ายทอดตามเดิมก็พอ"

"เพคะ" นอกจากหยางเฟยแล้ว คนอื่นๆ ทั้งหมดต่างก็เอ่ยขึ้นพร้อมกัน

แน่นอนว่า อย่างเช่นเหวยกุ้ยเฟยและคนอื่นๆ เป็นเพียงตัวประกอบ มิฉะนั้นแล้วเหล่าเจี๋ยอวี๋และไฉเหรินเหล่านี้ก็ไม่กล้าที่จะตอบรับโดยพลการ