บทที่ 471: ตาเฒ่าหลี่โดนเมิน

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของหลี่เค่อ เหล่าพระสนมทุกคนต่างก็พูดไม่ออก เรื่องที่คนอื่นปรารถนาจนแทบจะเป็นจะตาย ท่านกลับมองเป็นดั่งอุทกภัยและสัตว์ร้าย...

หลี่ซื่อหมินทรงแย้มสรวลอย่างเย็นชา คิดว่าข้าเฒ่าจัดการเจ้าไม่ได้แล้วจริงๆ รึ? พระองค์นับว่าจับจุดตายของหลี่เค่อได้แล้ว ความคิดนี้ของหลี่ไท่ออกมาได้ดีนัก เหตุใดก่อนหน้านี้พระองค์ถึงคิดไม่ถึงกลยุทธ์นี้กันนะ? นี่มันช่างใช้ง่ายเหลือเกิน

"อย่างนั้นรึ? ไม่เป็นไรแล้วรึ?" หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรเขาอย่างเฉียงๆ แล้วตรัสถาม

"ไม่เป็นไรแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่เป็นไรแล้ว ร่างกายของลูกชายสุดที่รักของพระองค์แข็งแรงจะตายไป ถึงแม้พระองค์จะทรงมีพละกำลังมหาศาล แข็งแกร่งผิดมนุษย์ แต่ลูกชายของพระองค์ก็ไม่เลวนะพ่ะย่ะค่ะ ก็ดูสิว่าลูกสืบทอดยีนเด่นของใครมา" หลี่เค่อประจบประแจงขึ้นมาทันที

"พอแล้วๆ พวกเจ้าสองคนนี่มันเรื่องอะไรกันอีก? หากให้เหล่ากรมตรวจการได้เห็นเข้า ก็คงจะต้องทูลทัดทานฝ่าบาทท่านอีกเป็นแน่" จักรพรรดินีจ่างซุนทรงห้ามคนทั้งสองอย่างจนพระทัย