บทที่ 474: องค์หญิงฉางเล่อผู้รุกไปข้างหน้า

"ซี้ด" หลี่ซื่อหมินทรงคิดจนอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ พระองค์ทรงเงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรหลี่เค่อด้วยสีพระพักตร์ที่แปลกประหลาด บางครั้งพระองค์ก็ทรงอยากจะรู้เหลือเกินว่า สมองของเจ้าสามในบ้านพระองค์นี้ตกลงแล้วคิดอะไรอยู่กันแน่? นี่มันช่าง... ช่างเหนือมนุษย์ไปบ้างแล้ว

ช่างกล้าหาญเด็ดเดี่ยวเหมือนข้าไม่มีผิด กล้าหาญเด็ดเดี่ยวเหมือนข้าจริงๆ!

"เจ้าคงจะไม่ได้คิดเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะไม่อยากจะจัดการราชการหรอกนะ?" ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลี่ซื่อหมินก็ทรงพลั้งปากถามออกไปประโยคหนึ่ง

"ความเกียจคร้านคือพลังขับเคลื่อนความก้าวหน้าของมนุษยชาติ" หลี่เค่อไม่ได้โต้แย้ง เพียงแต่กล่าวอย่างยิ้มแย้มประโยคหนึ่ง

หลี่ซื่อหมิน: "..."