บทที่ 475: สิ่งนี้ก็ต้องเปลี่ยนเช่นกัน

แน่นอนว่าฉางเล่อไม่เข้าใจว่าเสด็จพ่อและท่านพี่สามของนางกำลังสรวลเรื่องอะไร นางถูกคนทั้งสองสรวลจนรู้สึกเขินอายแกมโกรธ อดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างแง่งอน "เสด็จพ่อ ท่านพี่สาม พวกท่านสรวลอะไรกันเพคะ! คิดว่าข้าไร้เดียงสาเกินไปรึเพคะ!"

"ฮ่าๆๆๆ ไม่ใช่ ไม่ใช่ พ่อไม่ได้สรวลเจ้า พ่อแค่นึกถึงเรื่องที่น่ายินดีขึ้นมา" หลี่ซื่อหมินทรงพระสรวลอย่างร่าเริงอีกหลายครั้ง แล้วจึงตรัสขึ้น

"จริงหรือเพคะ?" ฉางเล่อทอดพระเนตรหลี่ซื่อหมินและหลี่เค่ออย่างสงสัย

"จริงสิ" หลี่เค่อก็ยิ้มกล่าว "เจ้าอยากจะไปก็ไปเถอะ เจ้าทำเช่นนี้ก็ถือว่าได้ช่วยพี่สามและเสด็จพ่อเช่นกัน ดีมาก"

"จริงรึเพคะ?" เมื่อได้ยินหลี่เค่อพูดเช่นนั้น ดวงตาของฉางเล่อก็เป็นประกายขึ้นมา