บทที่ 476: เป็นความผิดของหลี่ไท่ทั้งหมด

เมื่อทอดพระเนตรสีพระพักตร์ที่จริงจังของฉางเล่อ หลี่เค่อไม่ได้ตรัสอะไร แต่หันไปทางหลี่ซื่อหมินที่อยู่ข้างๆ

หลี่ซื่อหมินทรงพระสรวลอย่างขมขื่น อดไม่ได้ที่จะยื่นพระหัตถ์ไปลูบศีรษะของฉางเล่อแล้วตรัสว่า "ลำบากมากนะ เรื่องนี้ทำได้ไม่ง่ายขนาดนั้น เจ้าเห็นแผลน้ำแข็งกัดบนมือของหลี่เยียนหรือไม่? และผิวบนใบหน้าที่แตกเพราะความหนาวของนาง?"

"เสด็จพ่อ ลูกเห็นเพคะ ดังนั้นลูกจึงยิ่งนับถือนางมากขึ้นไปอีก นางอายุไล่เลี่ยกับลูก แต่สภาพอากาศ เงื่อนไข และสภาพแวดล้อมที่นางต้องเผชิญนั้นเลวร้ายกว่ามาก! แต่นางกลับไม่เคยบ่นเลยแม้แต่คำเดียว และยังยินดีที่จะเป็นตัวแทนของท่านพี่สามไปช่วยปลอบขวัญชายแดนให้แก่ต้าถังของเรา ลูกในฐานะองค์หญิงแห่งต้าถัง เหตุใดจึงไม่สามารถแบกรับความรับผิดชอบนี้ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วเป็นของลูกได้?"

"ในอดีตท่านป้าผิงหยางก็ทรงใช้สถานะองค์หญิงแห่งต้าถังเช่นกัน ทั้งยังอยู่ในใจกลางของศัตรูรวบรวมทหารผู้ลี้ภัย สร้างกองทัพเหนียงจื่อจวินที่กระดูกเหล็กขึ้นมา! สถานการณ์ที่ท่านป้าผิงหยางต้องเผชิญก็ไม่ได้เลวร้ายกว่าลูกหรอกรึเพคะ? เหตุใดลูกจะทำไม่ได้? ท่านพี่สามเคยตรัสไว้ในคำปราศรัยต่อราษฎรนอกเมืองว่า การค้าไร้พรมแดน แต่พ่อค้าย่อมมีชาติ พระองค์ทรงหวังว่าจะมีพ่อค้าผู้ทรงคุณธรรม พ่อค้าผู้เปี่ยมเมตตาธรรมปรากฏขึ้นมามากขึ้น มีพ่อค้าผู้รักชาติปรากฏขึ้นมามากขึ้น"

"หากแม้แต่พ่อค้าที่มุ่งแสวงหาผลประโยชน์เป็นหลักยังสามารถรักชาติได้ ลูกในฐานะองค์หญิงแห่งต้าถัง ในฐานะราชวงศ์ต้าถัง เหตุใดจะทำไม่ได้? ลูกก็มีความรับผิดชอบนี้เช่นกัน!"