บทที่ 479: ป่าล้อมเมือง (ตอนต้น)

หูเจิ้งพยักหน้า แล้วจึงเอ่ยขึ้น "ประมุขเว่ย ช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก มีประมุขที่ปราดเปรื่องเช่นท่านประมุขเว่ย ตระกูลเว่ยก็อาจจะมีวันที่จะรุ่งโรจน์ขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นได้"

เว่ยอี้ยิ้ม แล้วประสานมือกล่าวว่า "เถ้าแก่หูพูดล้อเล่นแล้ว ข้าสามารถเข้าใจความคิดขององค์ชายได้ ดังนั้นตระกูลเว่ยของข้าจะรุ่งโรจน์หรือไม่รุ่งโรจน์ก็ไม่สำคัญ เพียงแต่พวกเราก็อยากจะมีชีวิตที่ดีขึ้นบ้างเท่านั้น ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถของข้า"

สำหรับคำพูดของเว่ยอี้ หูเจิ้งก็ยิ้มพลางส่ายหน้า "ประมุขเว่ย อันที่จริงแล้วท่านเข้าใจความหมายขององค์ชายผิดไปแล้ว องค์ชายไม่เคยทรงกลัวว่าตระกูลใดจะรุ่งโรจน์ องค์ชายทรงกลัวว่า ตระกูลเหล่านี้จะตัดขาดหนทางความก้าวหน้าของราษฎรทั่วหล้าต่างหาก"

"บนโลกใบนี้ มีคนก็ย่อมมีความแตกต่าง องค์ชายเคยตรัสว่า ผู้ที่มีความสามารถแข็งแกร่ง ตั้งใจเล่าเรียนอย่างขยันขันแข็ง มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยม ใช้พรสวรรค์และความสามารถของตนเองเพื่อชิงทรัพยากรที่มากขึ้นมาเสพสุข นี่เป็นเรื่องที่สมควรทำ มิฉะนั้นแล้วสังคมจะพัฒนาได้อย่างไร? มนุษย์จะก้าวหน้าได้อย่างไร?"

"คนที่องค์ชายทรงใส่พระทัยคือ มีคนบางกลุ่มที่ร่วมมือกัน ตัดขาดหนทางความก้าวหน้าของผู้อื่น เพียงเท่านี้เอง องค์ชาย เพียงแค่ต้องการจะเปิดเส้นทางนี้ให้แก่ราษฎรทั่วหล้า นอกจากนี้แล้ว ตระกูลของท่านขอเพียงแค่มีความสามารถ องค์ชายตรัสว่า ยิ่งรุ่งโรจน์ยิ่งดี!"