บทที่ 480: ป่าล้อมเมือง (ตอนจบ)

เว่ยอี้นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นไม่นานเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สูดหายใจเข้าลึกๆ โดยตรง นี่... นี่... เรื่องนี้... ไม่ยากที่จะคิดถี่ถ้วนแล้ว

เพราะว่า ที่เขารู้คือเถ้าแก่หูผู้นี้ที่อยู่ตรงหน้า ในอำเภอหัวอินนี้ไม่ได้ติดต่อแค่ตระกูลเว่ยของเขาเพียงตระกูลเดียว อีกฝ่ายยังได้ติดต่อตระกูลเล็กๆ อื่นๆ อีกหลายตระกูล ตระกูลเล็กๆ เหล่านี้รวมกันแล้วโดยพื้นฐานแล้วสามารถครอบคลุมทั้งอำเภอหัวอินได้

หากทุกตระกูลล้วนลงนามสัญญากับองค์ชาย... นี่หมายความว่า เว่ยอี้ไม่กล้าที่จะพูดอะไรมากนัก เพราะองค์ชายได้งัดแงะสิ่งที่สำคัญที่สุดของตระกูลใหญ่เหล่านั้นแล้ว!

แน่นอนว่าตระกูลใหญ่เป็นผู้กุมความรู้ไว้ ดังนั้นจึงสามารถควบคุมราชสำนักได้ สามารถมีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งได้ นี่ไม่ผิด

แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ต้องการทรัพยากรเช่นกัน! การตัดขาดแหล่งรายได้ทั้งหมดของพวกเขา ไม่ต้องพูดว่าทั้งหมดหรอก ตัดขาดแหล่งรายได้ส่วนใหญ่ของพวกเขา... อาจกล่าวได้ว่า องค์ชายได้ขุดรากถอนโคนของพวกเขาโดยตรงแล้ว!