บทที่ 497: เส้นทางสู่อำนาจทางทะเล (ตอนจบ)

แม่น้ำหลานชางทั้งสายตามการสำรวจของยุคหลัง หลังจากที่ปรับปรุงเล็กน้อยแล้วก็คือแม่น้ำที่สามารถเดินเรือได้ตลอดสายซึ่งหาได้ยากยิ่ง! นี่หมายความว่าหากเรือมีความแข็งแกร่งเพียงพอ พื้นที่ดินแดนที่มันสามารถควบคุมได้ตามลำน้ำนั้นใหญ่โตเกินไป! และบนเรือก็เพียงพอที่จะบรรทุกทหาร เกาทัณฑ์ยิงรถศึกหนัก เสบียงอาวุธ และอื่นๆ หรือแม้กระทั่งความเร็วในการเดินทัพในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นั้นเร็วกว่าการเดินทัพทางบกมากนัก เพราะของสิ่งนี้หากมีดวงจันทร์ อากาศแจ่มใส ก็สามารถเดินเรือได้ทั้งกลางวันและกลางคืน

"ตำแหน่งอย่างหนานจาวหากเดินทัพจากทางบกค่อนข้างจะยาก แต่ว่าอันที่จริงแล้วหากออกจากกว่างโจว จากนั้นก็นั่งเรือเดินทัพมาถึงที่นี่ ต่อจากนั้นก็มาถึงแม่น้ำหลานชาง แล้วก็ทวนกระแสน้ำขึ้นไป ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรมากนัก เช่นนี้แล้วประกอบกับการโอบล้อมโจมตีหนานจาวจากหลายมุม การจะยึดครองอีกฝ่ายก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร" หลี่เค่อกล่าวด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

พูดให้ถึงที่สุดแล้ว หากต้าถังผ่านมณฑลหลิ่งหนานควบคุมเวียดนาม ลาว ไทย และที่อื่นๆ ในยุคหลังได้ กลับกันก็จะโอบล้อมยูนนานและกุ้ยโจวไว้ในใจกลาง เช่นนั้นแล้วการจะจัดการพวกเขาก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย หากจัดการทู่ฟานได้อย่างสมบูรณ์แล้ว โอบล้อมไว้ตรงกลาง ก็ไม่ใช่ว่าอยากจะจัดการอย่างไรก็จัดการได้อย่างนั้นรึ?

"และอย่างเช่นสถานที่เหล่านี้ ปัจจุบันส่วนใหญ่แล้วเป็นแหล่งที่มาของทาสคุนหลุนของต้าถัง" หลี่เค่อชี้ไปยังมาเลเซีย อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และที่อื่นๆ ในยุคหลัง "พื้นที่ดินแดนของสถานที่เหล่านี้ไม่เล็ก อีกทั้งอากาศและด้านอื่นๆ ก็เหมาะแก่การเพาะปลูกพืชผล เพราะว่ามันร้อนตลอดทั้งปี"

"คนดำของสถานที่เหล่านี้ หรือก็คือทาสคุนหลุนยังคงอยู่ในช่วงที่ยังไม่ได้รับการขัดเกลา พวกเขาไม่มีแนวคิดเกี่ยวกับดินแดนของชาติอะไรทำนองนั้นเลย พวกเราไปสร้างเมือง ท่าเรือขึ้นมาบนนั้นไม่ใช่เรื่องยากอะไร"