บทที่ 514: มีธุระไปหาหลี่เค่อ อย่ามารบกวนเจิ้น

เว่ยเจิงถึงกับโง่งันไปทั้งคน เขาโมโหจนเคราสั่นระริกอยู่ชั่วขณะ และขุนนางคนอื่นๆ ที่เห็นภาพนี้ก็งุนงงไปหมดเช่นกัน นี่... นี่... ทุกคนต่างก็พูดไม่ออกอย่างยิ่ง ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ที่สำคัญคือตรงกลางกลอนคู่ใบนี้ยังติดกระดาษขาวแผ่นหนึ่งไว้ บนนั้นเขียนอักษรสองสามตัว บนสุดคือ: ประกาศ สองอักษรตัวใหญ่

จากนั้นด้านล่างก็เขียนไว้ว่า: การประชุมท้องพระโรงในวันนี้ยกเลิกแล้ว พวกท่านสามารถกลับไปทำงานได้แล้ว มีฎีกาให้ส่งมอบให้แก่หลี่ไท่ที่ตำหนักสองขั้ว

มีเพียงเฉิงเหย่าจินที่ยืนอยู่ด้านหลัง อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง "ข้าพลันนึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งขององค์ชายฉินหวางขึ้นมา ช่างเหลือเชื่อชิบหาย เปิดประตูให้ความเหลือเชื่อเข้ามา เหลือเชื่อถึงบ้านแล้วจริงๆ"

คำพูดของเฉิงเหย่าจินทำให้ทุกคนต่างก็มีสีหน้าพูดไม่ออกอย่างยิ่ง จะว่าไปแล้ว ในปากขององค์ชายฉินหวางมักจะผุดคำพูดแปลกๆ ออกมามากมายอยู่เสมอ ไม่รู้เลยว่าองค์ชายฉินหวางทรงคิดขึ้นมาได้อย่างไร ท่านจะบอกว่าพระองค์ไม่รู้หนังสือกระมัง คำศัพท์เหล่านี้ก็ยังมีเหตุผลเพี้ยนๆ อยู่บ้าง ท่านจะบอกว่าพระองค์เป็นผู้มีวิชาความรู้ล้นเล่มรถกระมัง... นั่นก็ช่างโดดเด่นในความไม่รู้หนังสือเสียจริง