บทที่ 515: สองผู้ไร้ยางอาย

หลี่เค่อไม่ได้นอนตื่นสาย สถานการณ์วันนี้พิเศษ เว่ยเจิงเห็นแล้วย่อมต้องเดือดดาลเป็นแน่ คาดว่าอีกเดี๋ยวคงจะพุ่งเข้ามาอย่างฉุนเฉียว ตนเองจะกั้นเว่ยเจิงไว้ที่หน้าประตูก็ไม่ใช่เรื่อง อย่างไรเสียผู้เฒ่าเว่ยก็อายุมากแล้ว ปีนี้ห้าสิบหกหรือห้าสิบเจ็ดแล้ว ใกล้จะถึงวัยหกสิบแล้ว

เมื่อตื่นเช้าขึ้นมา หลี่เค่อโดยธรรมชาติแล้วก็ออกกำลังกายขยับร่างกายสักหน่อย จากนั้นก็ให้ห้องครัวทำบะหมี่ให้ ตอนเช้าได้กินบะหมี่ก็ไม่เลวเลยทีเดียว อ้อ หลี่เค่อพิสูจน์แล้วว่า ของที่เรียกว่าคนนี้น่ะหรือ ยังคงได้รับอิทธิพลจากจิตวิญญาณค่อนข้างมาก

ชาติก่อนของหลี่เค่อตอนเด็กๆ เพราะที่บ้านแทบจะทุกเช้าล้วนแต่เป็นบะหมี่ และมื้อเย็นก็จะทำบะหมี่ผัด ดังนั้นแม้ว่าเขาจะเป็นคนเหนือ แต่กลับไม่ชอบกินบะหมี่อย่างยิ่ง นิสัยนี้ดำเนินมาจนกระทั่งเขาอายุยี่สิบแปดยี่สิบเก้าปี ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายุมากขึ้นหรือไม่ ก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้านการกินบะหมี่ขนาดนั้นแล้ว พอถึงอายุสามสิบ ก็รู้สึกว่ากินบะหมี่วันละมื้อก็ดีเหมือนกัน

และเมื่อข้ามเวลามาแล้ว ร่างกายก็หนุ่มลง แต่ต่ออาหารประเภทเส้นกลับไม่ได้กลับมาเกลียดอีกครั้ง

"องค์ชาย สู้กั๋วกงและอู๋กั๋วกงขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ" เถียนเหมิงข้างนอกเดินเข้ามา