บทที่ 516: แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจิ้น?

เว่ยเจิงทั้งสามคนกำลังเดินออกจากวังหลวง แน่นอนว่าเว่ยเจิงถูกฝางเสวียนหลิงและจ่างซุนอู๋จี้เกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็นจนยอมออกมา

"ฝ่าบาทตอนนี้กำลังทรงพักฟื้นพระวรกาย ข้าว่าผู้เฒ่าเว่ยท่านก็อย่าได้รบกวนฝ่าบาทเลย เรื่องนี้ต่อให้ท่านจะทูลฝ่าบาทไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ฝ่าบาทก็ตรัสแล้วว่า มีเรื่องให้ไปหาองค์ชายฉินหวาง ท่านอยากจะทูลทัดทาน คาดว่าฝ่าบาทก็คงจะไม่ทรงให้เข้าเฝ้า อีกอย่างเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับฝ่าบาทด้วย" ฝางเสวียนหลิงเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น

"หึ พวกท่านไม่ต้องพูดอะไรแล้ว วันนี้ขอบคุณทั้งสองท่านที่มาเป็นเพื่อนข้าเข้าเฝ้าฝ่าบาท ฝ่าบาทไม่ให้ข้าเข้าเฝ้าก็ได้ ตอนนี้ข้าจะไปที่จวนฉินหวาง" เว่ยเจิงกล่าวอย่างฉุนเฉียว

"เช่นนั้นพวกเราก็ไม่ขอไปเป็นเพื่อนเจิ้งกั๋วกงท่านแล้ว วันนี้พวกเรายังมีเรื่องอีกไม่น้อยที่ต้องทำ" ฝางเสวียนหลิงกล่าวพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

"ได้ ขอบคุณทั้งสองท่าน ข้าไปเอง" เว่ยเจิงประสานมือคารวะทั้งสองคนด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว แล้วเดินตรงไปยังนอกประตูวัง