บทที่ 52 เสด็จพ่อ ไม่ทรงกลัวว่าลูกจะก่อกบฏรึ?

        ณ ตำหนักเหลียงอี๋ หลี่เครออยู่ครู่หนึ่ง หลี่ซื่อหมินถึงได้เสด็จกลับมา

        เมื่อทอดพระเนตรเห็นหลี่เค่อมาถึงแล้ว หลี่ซื่อหมินก็ไม่ได้ทรงทำอะไร แต่กลับตรัสโดยตรง “ไป เดินเล่นข้างหลังกับข้าหน่อย”

        หลี่เค่อรู้สึกจนปัญญา ทำได้เพียงตามเสด็จไป พูดตามตรงเขาไม่อยากจะเดินเล่นในสวนกับหลี่ซื่อหมิน การเดินเล่นในสวนกับฮ่องเต้นี้น่ากลัวยิ่งกว่าการเดินซื้อของกับผู้หญิงเสียอีก ท้ายที่สุดแล้วอย่างหลังก็แค่เสียแรงเสียเงิน อย่างแรกนั้นมีความเป็นไปได้ที่จะโดนตี

        ในสวนเล็กๆ แห่งหนึ่งด้านหลังตำหนักเหลียงอี๋ หลี่เค่อก็เดินอยู่ข้างกายหลี่ซื่อหมิน ก็ไม่ได้มีคนอื่นตามมามากนัก ทหารองครักษ์ต่างก็อยู่ห่างออกไป ด้านหลังพวกเขาก็มีเพียงฉางหลินคนเดียว

        “สำหรับสถานการณ์ในราชสำนักวันนี้มีความรู้สึกอย่างไรบ้าง?” เมื่อประทับยืนนิ่งอยู่ริมสระน้ำ หลี่ซื่อหมินก็ตรัสถามขึ้นมาทันที

        “ราชวงศ์เปรียบดั่งสายน้ำไหล ตระกูลใหญ่เปรียบดั่งเหล็กหลอมรึพ่ะย่ะค่ะ?” หลี่เค่อเอียงศีรษะ ตอบกลับอย่างสบายๆ ประโยคนี้เขาเคยพูดมาก่อน

        ฉางหลินที่ยืนรับใช้อยู่ไม่ไกลนักรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง สู่หวางเตี้ยนเซี่ยท่านจะปลอบใจฝ่าบาทสักหน่อยไม่ได้รึ? แต่ว่าท่านก็ช่างพูดได้ตรงประเด็นเสียจริง

        “เหอะ” หลี่ซื่อหมินทรงพระสรวลเบาๆ “ในแง่หนึ่งแล้ว จ่างซุนอู๋จี้คือพระมาตุลา เป็นพี่ใหญ่ของข้า แต่วันนี้เจ้าก็เห็นแล้วว่า เขากับข้า พูดให้ถูกก็คือกับตระกูลหลี่ของเราไม่ได้อยู่ข้างเดียวกัน”

        “ท่านพ่อ ทรงคิดอะไรอยู่พ่ะย่ะค่ะ? ครั้งที่แล้วลูกไม่ได้ทูลท่านพ่อไปแล้วรึ? พอได้เป็นฮ่องเต้แล้ว พระองค์ก็ผูกติดอยู่กับประเทศชาตินี้แล้ว ตระกูลขุนนางเก่าแก่เหล่านั้นในแง่หนึ่งแล้ว ก็คือปลวกที่เกาะอยู่บนตัวพระองค์คอยดูดเลือด” หลี่เค่อกล่าวอย่างจนปัญญา

        “อีกอย่าง ตั้งแต่สมัยโบราณมาจนถึงต้าถังของข้า สตรีก็คือของประกอบ ตระกูลขุนนางเก่าแก่ส่วนใหญ่ล้วนแต่ใช้ในการเชื่อมสัมพันธ์ทางการสมรส ความสุขของพวกนางเองตระกูลก็ไม่เคยคำนึงถึง” หลี่เค่อเสริมอีกประโยคหนึ่ง

        “เจ้ากำลังจะพูดกับข้าเรื่องการแต่งงานของฉางเล่อใช่หรือไม่” หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรเขาอย่างจนปัญญา

        “ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ ลูกเพียงแค่กำลังชี้แจงข้อเท็จจริง จะใช่หรือไม่ในพระทัยของท่านพ่อเองก็ทรงทราบดีอยู่แล้ว หลังจากที่เสด็จแม่แต่งงานกับพระองค์แล้ว นางก็ไม่ใช่คนของตระกูลจ่างซุนอีกต่อไป นอกจากว่าตระกูลจ่างซุนจะต้องการใช้นาง” หลี่เค่อก็ยิ้มตามไปด้วย อย่าว่าแต่ตอนนี้เลย ต่อให้เป็นยุคใหม่ในอีกพันกว่าปีข้างหน้า ผู้ที่มีความคิดเช่นนี้ ก็มีอยู่เป็นจำนวนมาก

        “เจ้าช่างมองได้ทะลุปรุโปร่งเสียจริง” หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรหลี่เค่อแวบหนึ่ง

        “พระองค์ทรงเรียกหาลูกไม่ใช่เพื่อจะมาตรัสเรื่องนี้กระมัง” หลี่เค่อรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง “พระองค์ก็ไม่ใช่คนที่ต้องการคำปลอบใจนี่นา อีกอย่าง การปลอบใจพระองค์ไปหาเสด็จแม่ ไปหาเสด็จแม่ของลูกก็ได้ อ้อมกอดของพวกนางอบอุ่นกว่าของลูกเยอะ”

        หลี่ซื่อหมินหาได้ยากที่จะไม่ทรงขมวดพระขนงจ้องพระเนตร แต่กลับทรงมีสีพระพักตร์ที่แปลกประหลาดพลางพินิจพิจารณาหลี่เค่อขึ้นๆ ลงๆ

        “ทรงทำอะไรพ่ะย่ะค่ะ?” หลี่เค่อถูกหลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรจนรู้สึกขนลุกอยู่บ้าง

        “หรือว่าข้าจะสถาปนาเจ้าเป็นรัชทายาทดี” หลี่ซื่อหมินตรัสขึ้นมาทันที

        “ไม่เอา” หลี่เค่อไม่คิดเลยแม้แต่น้อย ส่ายศีรษะเหมือนกับกลองของเล่น แค่จ่างซุนอู๋จี้จ้องข้าคนเดียวก็รำคาญพอแล้ว หากข้าได้เป็นรัชทายาท นี่ขุนนางทั้งหมดในราชสำนักคงจะต้องมาจ้องข้าแน่ แค่ 24 ขุนนางแห่งหอหลิงเยียนก็ไม่มีใครคบหาได้ง่ายๆ แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงขุนนางคนอื่น แถมยังมีเว่ยเจิงอีก

        กินข้าวนอนหลับก็ยังมีคนมาบ่นอยู่ข้างๆ นี่มันน่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่ท่านขับรถในยุคหลังแล้วมีคนนั่งข้างๆ คอยบ่นไม่หยุดเสียอีก

        ที่สำคัญคือยังต้องไปล่วงเกินหลี่เฉิงเฉียนกับหลี่ไท่ และยังเป็นการล่วงเกินแบบที่ต้องหาวิธีฆ่าท่านให้ได้

        พอคิดดูแล้ว หลี่เค่อก็รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมา

        เมื่อทอดพระเนตรดูหลี่เค่อที่ไม่รู้ว่าคิดไปถึงเรื่องอะไร ถึงกับตัวสั่นขึ้นมา หลี่ซื่อหมินก็ทรงมีสีพระพักตร์ดำคล้ำ การเป็นฮ่องเต้มันน่ากลัวขนาดนั้นเชียวรึ?! เจ้าถึงขนาดนี้เลยรึ? พอคิดถึงแล้วยังต้องกลัวขนาดนี้?!

        ฉางหลิน: “…”

        ท่านพ่อลูกสองคนจะมีความสุขอย่างไรก็ได้ แต่ว่าครั้งหน้าเวลาที่พวกท่านคุยกันแบบนี้จะให้ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่? การแอบฟังน่ากลัวกว่าอีกนะ? น่ากลัว!

        “เจ้าทำไมถึงไม่เต็มใจ? ข้าจะบอกให้ การเป็นฮ่องเต้มีอิสระมากกว่าเยอะ เจ้าอยากจะทำอะไรก็ทำได้ ไม่มีใครขัดขวางเจ้า” หลี่ซื่อหมินทรงเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น

        “ท่านพ่อจะทรงไม่หลอกตัวเองได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อรู้สึกทั้งขำทั้งจนปัญญา “พระองค์ทรงมีความสามารถตอนนี้ก็ไปรับหญิงสาวจากหอคณิกาเข้าวังมาเป็นกุ้ยเฟยสิ แล้วลูกก็จะเชื่อคำพูดของพระองค์”

        หลี่ซื่อหมิน: “…”

        “ท่านพ่อ ถึงแม้ลูกจะรู้ว่าการเป็นฮ่องเต้นั้นลำบากมาก แต่พระองค์ก็ไม่ควรจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่หลอกตัวเองไปวันๆ นะพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อกล่าวอย่างจริงใจ

        ฉางหลิน: “…”

        “ข้าไปหลอกตัวเองตอนไหนกัน?!” หลี่ซื่อหมินทนไม่ไหว ทรงกริ้วขึ้นมา

        “ลูกขอทูลถามพระองค์ พระองค์สามารถไม่เข้าประชุมราชสำนัก มัวเมาอยู่ในวังหลังสามพันได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” หลี่เค่อพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ตรัสถามอย่างรวดเร็ว

        หลี่ซื่อหมิน: “…”

        “ลูกขอทูลถามพระองค์อีกครั้ง พระองค์สามารถไม่เข้าประชุมราชสำนักตลอดไป ออกไปท่องเที่ยวชมธรรมชาติข้างนอกตามอำเภอใจได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        หลี่ซื่อหมิน: “…”

        “พระองค์สามารถอยากจะตัดหัวใครก็ตัดหัวใคร เป็นทรราชได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        หลี่ซื่อหมิน: “…”

        “พระองค์สามารถแก้ไขประวัติศาสตร์ตามอำเภอใจ ออกคำสั่งให้ทำลายหนังสือทั้งหมด แล้วเปลี่ยนเป็นว่าพระองค์เป็นผู้รวบรวมประเทศจีนได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        เส้นเลือดบนพระนลาฏของหลี่ซื่อหมินเต้นตุบๆ

        “พระองค์สามารถเปลี่ยนแปลงกฎหมายของต้าถังตามอำเภอใจ แก้ไขกฎหมายที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาของต้าถังได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        “พระองค์สามารถจัดการตระกูลขุนนางเก่าแก่ตามอำเภอใจ ให้พวกเขาปล่อยอำนาจในมือได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        “แคว้นเล็กๆ รอบๆ ไม่รู้จักที่ตายมาท้าทาย พระองค์สามารถส่งทหารไปกำจัดพวกเขาตามอำเภอใจได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” หลี่เค่อยิงคำถามออกมาเป็นชุด

        “เรื่องนี้ข้าทำได้!” หลี่ซื่อหมินตรัสอย่างกริ้วๆ

        “โอ้ ลูกได้ยินมาว่าแคว้นสามสิบหกแห่งในซีอวี้มีหลายแคว้นที่ไม่เคารพพระองค์มากนัก ตอนนี้พระองค์ก็ไปกำจัดพวกเขาสิ เช่น ถู่กู่ฮัน ถู่ฟาน” หลี่เค่อกล่าวทันที

        หลี่ซื่อหมิน: “…”

        หลี่ซื่อหมินจ้องพระเนตรใส่หลี่เค่อ ตรัสออกมาทีละคำอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ไม่ช้าก็เร็ววันหนึ่งข้าจะกำจัดพวกมันทั้งหมด”

        “โอ้ เรื่องนี้ลูกเชื่อพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้พระองค์ก็ลงมือสิ” หลี่เค่อยักไหล่

        หลี่ซื่อหมิน: “…”

        “เจ้าว่าข้าทุกวันหลอกตัวเอง ข้าหลอกตัวเองอย่างน้อยก็เป็นการปลอบใจตัวเอง เจ้าก็คือมาเพื่อจะมากวนประสาทข้างั้นรึ ข้าให้กำเนิดเจ้ามาก็เพื่อให้ข้าระบายอารมณ์ใช่หรือไม่?” พลางตรัส หลี่ซื่อหมินก็พลางยื่นพระบาทออกไปเตะที่บั้นท้ายของหลี่เค่อทีหนึ่ง

        หลี่เค่อก็ไม่กล้าหลบ หลบแล้วโดนตีมากกว่า เขาตบๆ บั้นท้ายของตนเอง อดที่จะบ่นไม่ได้ “ท่านพ่อท่านก็ไร้ยางอายเกินไปแล้ว ทุกครั้งที่พูดสู้ไม่ได้ก็ตีลูก”

        “มีลูกแล้วไม่ตี ไร้ความหมายสิ้นดี” หลี่ซื่อหมินจ้องพระเนตรใส่เขาแล้วตรัส

        “เช่นนั้นท่านพ่อก็ไปตีหลี่ไท่สิ หากท่านพ่อไม่กล้าตีชิงเชวี่ยเอ๋อร์ของพระองค์ นั่นก็ยังมีหลี่โย่ว หลี่อวิ้น หลี่เจิน หลี่จื้อ…” หลี่เค่อรีบยกนิ้วขึ้นมานับ

        หลี่อิน: ท่านเป็นพี่ชายแท้ๆ ของข้าจริงๆ

        ฉางหลิน: “…”

        “ไปไกลๆ มีเจ้าคนเดียวก็พอแล้ว ข้าจะไปตีพวกเขาทำไม พวกเขาคนไหนจะเหลวไหลเหมือนเจ้า” หลี่ซื่อหมินจ้องพระเนตรใส่เขา แต่ก็ไม่ได้ทรงลงมืออีกแล้ว

        “เช่นนั้นท่านพ่อก็ทรง… เอ่อ… เช่นนั้นลูกทำให้ท่านพ่อกริ้วบ่อยๆ ท่านพ่อก็ยังเรียกหาลูกมาคุยด้วยทำไมกันพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อหดศีรษะลงแล้วกล่าว

        หลี่ซื่อหมินเหลือบพระเนตรมองเขา “เมื่อครู่เจ้าคิดจะพูดอะไร?”

        “ไม่มี ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อรีบส่ายหน้า

        “เอาล่ะ วันๆ ไม่มีเล็กไม่มีใหญ่ ไม่ช้าข้าคงจะถูกเจ้ากวนประสาทจนตาย! ข้าเรียกเจ้ามามีธุระ อีกเดี๋ยวข้าจะให้กององครักษ์ซ้ายเซียวจัดทหารองครักษ์ชั้นยอดสามพันคนให้เจ้า เป็นองครักษ์ส่วนตัวของเจ้าเอง เจ้าออกเงินเลี้ยงเอง” หลี่ซื่อหมินโบกพระหัตถ์ แล้วตรัสถึงจุดประสงค์ของพระองค์ออกมา

        “จู่ๆ ก็พระราชทานกองทัพให้ลูกมากมายขนาดนี้ทำไมรึพ่ะย่ะค่ะ? ตอนนี้ลูกมีองครักษ์สองพันคนก็พอแล้วนี่นา” หลี่เค่อรู้สึกแปลกประหลาดอยู่บ้าง หลี่ซื่อหมินจู่ๆ ก็เพิ่มองครักษ์ให้เขาทำไมกัน? องค์ชายทุกคนตามทฤษฎีแล้วมีองครักษ์ 2000 คน แต่ต้องดูว่าตนเองจะเลี้ยงไหวหรือไม่ อย่างหลี่จื้อที่ตอนนี้ยังเป็นเด็กน้อยอยู่ก็ยกเว้นไป

        มีมากกว่านี้ ก็มีน้อยกว่านี้ หลี่เค่อไม่มากไม่น้อย พอดี 2000 องครักษ์

        “เรื่องไร้สาระ ให้องครักษ์เจ้าเจ้าจะว่าทำไม?” หลี่ซื่อหมินจ้องพระเนตรใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์

        “ท่านพ่อ พระองค์ทรงให้ทหารลูกมากมายขนาดนี้ ไม่ทรงกลัวว่าลูกจะก่อกบฏรึพ่ะย่ะค่ะ!” หลี่เค่ออดที่จะทูลถามไม่ได้

        “ไปไกลๆ” หลี่ซื่อหมินทนไม่ไหว ยื่นพระบาทออกไปเตะที่บั้นท้ายของเขาอีกครั้ง หลังจากเตะเสร็จแล้ว หลี่ซื่อหมินก็จ้องพระเนตรใส่เขาแล้วตรัสเตือน “คำพูดนี้เจ้าพูดต่อหน้าข้าก็ช่างเถอะ ต่อหน้าคนอื่นอย่าได้พูดจาเหลวไหล ระวังจะทิ้งหลักฐานไว้ในมือผู้อื่น”