บทที่ 560: โยนกระดูกออกไปชิ้นหนึ่ง

แม่ทัพนายกองที่อยู่ในที่นั้นต่างก็พยักหน้า สิ่งที่หลี่เค่อพูดเหล่านี้ พวกเขาในฐานะแม่ทัพที่เคยผ่านสมรภูมิมาแล้ว รู้ดีว่าที่หลี่เค่อพูดนั้นไม่ผิด แต่ว่านี่ก็ทำให้พวกเขาค่อนข้างสงสัยใคร่รู้ เพราะว่าองค์ชายฉินหวางไม่เคยขึ้นสู่สมรภูมิเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ว่าในอดีตอย่าเพิ่งพูดถึงว่ามีใครให้ความสำคัญหรือไม่ ก็คือเหล่าทหารหาญเองก็ไม่ยินยอมที่จะโกนผม แต่องค์ชายฉินหวางกลับยินดีที่จะเป็นแบบอย่างด้วยตนเอง มิน่าเล่าขวัญกำลังใจของทหารเหล่านี้จึงสูงส่งถึงเพียงนี้ ที่เรียกว่าบัณฑิตยอมตายเพื่อผู้ที่รู้ใจ มีแม่ทัพเช่นนี้ ทหารโดยธรรมชาติแล้วก็ยินดีที่จะสู้รบอย่างกล้าหาญ!

สีพระพักตร์ของหลี่ซื่อหมินค่อนข้างแปลกประหลาด พูดตามตรง พระองค์ไม่เชื่อ

แต่ว่าคนมากมายขนาดนี้อยู่ที่นี่ หลี่ซื่อหมินก็ไม่สามารถตบหน้าโอรสของตนเองได้ อีกอย่างหลักการเหล่านี้ที่หลี่เค่อพูดนั้น หลี่ซื่อหมินก็ทรงฟังเข้าใจ พระองค์ก็เคยนำทัพออกรบมาแล้ว อย่าว่าแต่ทหารเหล่านี้เลย ก็คือพระองค์เอง ตอนที่นำทัพออกรบ หลายครั้งก็ไม่มีเวลาไปสระผม

และเมื่อไม่ได้สระผมนานๆ จริงๆ แล้วบางครั้งก็คันจนทนไม่ไหว แม้แต่แม่ทัพนายกองอย่างพระองค์ก็ยังเป็นเช่นนี้ ทหารระดับล่างไม่ต้องพูดถึง ก็ย่อมต้องเป็นเช่นนี้อย่างแน่นอน